Voor de Belgische zangeres Mieke, voor altijd verbonden met haar ontroerende klassieker Engelbewaarder, volgen de moeilijke momenten elkaar in rap tempo op. Waar haar stem jarenlang troost bood aan anderen, staat ze nu zelf midden in een periode die ze zonder omwegen omschrijft als “een hel”. In een openhartig gesprek met Weekend vertelt ze hoe r0uw, z!ekte en onzekerheid samenkomen — en hoe ze elke dag probeert overeind te blijven.

Twee zware hoofdstukken tegelijk

Mieke kreeg nauwelijks de ruimte om op adem te komen. Kort nadat ze afscheid moest nemen van haar levenspartner Marc, werd ze geconfronteerd met een ingrijpende medische diagnose: een gezwel in haar keel. “Het ene moment probeer je te begrijpen wat je is overkomen, het volgende moment zit je al in een behandeltraject,” vertelt ze. “Alles ging zo snel dat ik geen tijd had om stil te staan bij mijn gevoelens.”

Waar vroeger haar agenda vol stond met optredens, repetities en ontmoetingen, werd het plots stil. “Alle shows zijn geannuleerd. Mijn dagen zijn leeg. En Marc, voor wie ik altijd zorgde, is er niet meer. Dat hakt erin.” Pas nu, maanden later, voelt ze hoe groot die leegte werkelijk is. “Je denkt dat je sterk bent, maar op rustige momenten komt het besef keihard binnen.”

Het gemis in de kleine dingen

Rouw toont zich niet alleen in grote momenten, zegt Mieke, maar juist in het alledaagse. “Alles in huis herinnert me aan hem. Een stoel, een jas, een opmerking die je normaal tegen elkaar maakte. Als ik opruim of ’s avonds alleen ben, voel ik het gemis het sterkst. Dan besef je hoe moeilijk het is om alleen verder te moeten.”

Die emotionele last droeg ze terwijl haar lichaam ondertussen een zware strijd leverde. In totaal onderging Mieke dertig bestralingen, met de laatste op 4 juni. De behandelingen zijn inmiddels afgerond, maar het wachten is begonnen. Pas in oktober kunnen artsen met zekerheid zeggen of het gewenste effect is bereikt. “Die onzekerheid vreet aan je,” zegt ze eerlijk. “Ik lig er wakker van. Het enige wat je kunt doen, is hopen dat het nu voorbij is.”

Een lichaam dat moet herstellen

De gevolgen van de behandelingen zijn nog dagelijks voelbaar. “Eten blijft moeilijk. Alles wat ik doorslik, voelt alsof het uren in mijn keel blijft hangen,” legt Mieke uit. Ze is noodgedwongen overgestapt op zachte voeding, zoals pasta en soep. “De artsen zeggen dat dit maanden kan duren, soms zelfs langer. Dat is frustrerend, want je wilt vooruit, maar je lichaam bepaalt het tempo.”

Ook haar energie is nog beperkt. Waar ze vroeger moeiteloos lange dagen maakte, moet ze nu haar krachten zorgvuldig verdelen. “Ik kan niet meer alles op een dag. Soms voel ik me duizelig of gewoon leeg. Dan moet ik luisteren naar mijn lichaam, hoe moeilijk dat ook is.”

Voorzichtig vooruit, centimeter voor centimeter

Toch weigert Mieke zich volledig over te geven aan de somberte. “Het gaat elke dag een centimetertje beter,” zegt ze met een voorzichtig glimlachje. “Ik heb minder medicatie nodig, ik voel me iets sterker en ik kan al wat langer op zijn. Dat zijn kleine overwinningen, maar ze betekenen veel.”

Een terugkeer naar het podium is voorlopig nog niet aan de orde. “Ik hoopte aan het einde van de zomer voorzichtig weer iets te kunnen doen, maar zoals ik me nu voel, zie ik dat nog niet gebeuren.” Het gemis van het publiek en de muziek is groot. “Zingen is mijn leven. Die leegte is moeilijk te vullen.”

Steun als reddingsboei

Gelukkig staat Mieke er niet alleen voor. Familie, vrienden en naasten vormen een onmisbare steun. “Zonder hen zou ik dit niet aankunnen,” geeft ze toe. “Ze zijn er op momenten dat ik het even niet zie zitten. Dat is mijn redding.”

Ook van fans ontvangt ze warme reacties. Berichten, kaarten en woorden van steun geven haar het gevoel dat ze niet vergeten is. “Dat doet ontzettend veel. Het herinnert me eraan waarom ik ooit ben begonnen met zingen.”

Een onverwacht lichtpuntje

In diezelfde periode kreeg haar carrière onverwacht een nieuw duwtje in de rug. De recente versie van Engelbewaarder door Marco Schuitmaker gaf het nummer een tweede leven. “Ik was verrast en geraakt door wat hij ervan heeft gemaakt,” vertelde Mieke eerder. Het succes van de remake voelde als een lichtpuntje in een verder donkere tijd. “Het liet me zien dat muziek blijft leven, ook als jij zelf even stil moet staan.”

Leven met onzekerheid

De komende maanden blijven spannend. Tot de controles duidelijkheid geven, leeft Mieke tussen hoop en vrees. “Gezondheid is de grootste luxe,” zegt ze zacht. “Als je dat niet hebt, verandert alles. Dan hoop je alleen maar dat dat gemene beestje voorgoed uit je lijf blijft.”

Toch is opgeven geen optie. “Ik blijf vechten,” zegt ze vastberaden. “Voor mezelf, voor de herinneringen aan Marc en voor de hoop dat ik ooit weer kan zingen zoals vroeger.”

Een stem die blijft raken

Mieke’s verhaal is dat van een vrouw die tegelijk rouwt en herstelt, die haar kwetsbaarheid durft te tonen zonder haar kracht te verliezen. Haar stem mag dan voorlopig zwijgen op het podium, de betekenis ervan blijft groot. Voor haar fans — en voor iedereen die te maken krijgt met verlies en z!ekte — blijft ze een symbool van doorzettingsvermogen.

“Het is zwaar,” besluit ze. “Maar zolang er hoop is, ga ik door. Elke dag opnieuw, centimeter voor centimeter.”