Actueel
Precies 23 jaar na aanslag op Pim Fortuyn wordt koelbloedige dader joggend in park gespot!
De aanslag op Pim Fortuyn: een politieke schokgolf die Nederland blijvend veranderde
Op 6 mei 2002 werd Nederland opgeschrikt door een gebeurtenis die diepe sporen naliet in de politieke en maatschappelijke geschiedenis van het land. Pim Fortuyn, de omstreden maar charismatische politicus die met zijn eigen lijst storm liep in de peilingen, werd op het Media Park in Hilversum verm00rd. Negen dagen voor de Tweede Kamerverkiezingen werd hij op brute wijze neergesch0ten op een parkeerterrein bij het Audiocentrum, direct na een radio-interview.
De dader: Volkert van der Graaf, een milieuactivist met een achtergrond in het links-extremistische activisme. Hij werd vrijwel onmiddellijk na de m00rd gearr*steerd. Zijn daad was bedoeld, zo verklaarde hij later, om te voorkomen dat Fortuyn naar zijn inzicht kwetsbare groepen in de samenleving zou “demoniseren”. De m00rd werd daarmee niet alleen een persoonlijke tragedie, maar ook een aantasting van het democratische proces. Het land r0uwde — en discussieerde.
Een golf van nationale en internationale verontwaardiging
De m00rd op Fortuyn veroorzaakte direct een golf van verbijstering, verdriet en woede. Nooit eerder in de recente Nederlandse geschiedenis was een politicus op deze manier het zwijgen opgelegd. De gebeurtenis haalde wereldwijd het nieuws en werd vergeleken met politieke m00rden zoals die op John F. Kennedy. Binnen Nederland barstte een felle discussie los over de grenzen van de vrijheid van meningsuiting, de rol van activisme, en de veiligheid van politici.
Er ontstonden ook snel complottheorieën. Was Van der Graaf wel alleen? Had de staat gefaald in haar taak om Fortuyn te beschermen? Er verschenen tal van boeken en documentaires die deze vragen onderzochten. Hoewel de officiële lezing nooit is weerlegd, is het wantrouwen bij een deel van de bevolking tot op de dag van vandaag voelbaar.
Fortuyns politieke erfenis en verkiezingssucces
Ondanks zijn overlijden bleef Fortuyn op de kieslijst staan voor de Tweede Kamerverkiezingen van 15 mei 2002. Het resultaat was historisch: zijn partij, de Lijst Pim Fortuyn (LPF), behaalde met 1.358.942 stemmen maar liefst 26 zetels. Nog nooit had een nieuwe partij bij haar debuut zo’n groot aandeel in de Kamer veroverd.
Toch bleek het succes kortstondig. De LPF had moeite zich te organiseren zonder haar leider, en interne conflicten domineerden het nieuws. Bij de verkiezingen van 2006 keerde de partij niet meer terug in de Tweede Kamer. Toch wordt Fortuyns naam nog vaak genoemd in het politieke debat. Veel thema’s die hij aansneed — zoals immigratie, integratie en bestuurlijke openheid — zijn vandaag de dag nog steeds actueel.
De rechtszaak tegen Volkert van der Graaf
Op 15 april 2003 werd Volkert van der Graaf veroordeeld tot 18 jaar gev*ngenisstraf. De rechtbank oordeelde dat de m00rd weliswaar schokkend was en op br*te wijze werd gepleegd, maar vond de inbreuk op het democratisch proces “niet ernstig genoeg” om een levenslange c*lstraf te rechtvaardigen. De kans op herhaling werd volgens een psychiatrisch rapport als klein ingeschat.
Toch woog de rechtbank wel degelijk zwaar mee dat de rechtsorde ernstig was geschokt. Naast moord werd Van der Graaf ook veroordeeld voor verboden w*penbezit en het bedreigen van Hans Smolders, Fortuyns chauffeur en lijfwacht, die de dader direct na de aansl*g achterna zat.
De strafmaat leidde tot publieke discussie. Was 18 jaar genoeg voor zo’n daad? Had levenslang niet meer recht gedaan aan de ernst van het feit en de maatschappelijke gevolgen?
Vroegtijdige vrijlating en een ongemakkelijk beeld
Na het uitzitten van twee derde van zijn straf — 12 jaar — kwam Van der Graaf in 2014 voorwaardelijk vrij. Hij kreeg te maken met diverse beperkingen, waaronder een meldplicht, contactverbod met media en een locatieverbod voor het Media Park en politieke bijeenkomsten. In 2020 kwamen deze beperkingen te vervallen. Sindsdien leeft Van der Graaf als vrij man, zonder toezicht van justitie.
Op 6 mei 2025, exact 23 jaar na de m00rd, werd Van der Graaf gesignaleerd tijdens een wandeling door een park in Apeldoorn. Op sociale media leidde dit tot veel beroering. Sommigen uitten hun afkeer over het feit dat de m00rdenaar van Fortuyn ogenschijnlijk ongestoord van zijn vrijheid geniet op de herdenkingsdag van zijn daad. Anderen riepen juist op tot kalmte en verwezen naar de rechtsstaat, die hem volgens de wet een tweede kans heeft gegeven.
De impact op nabestaanden en de samenleving
Voor de familie van Pim Fortuyn, zijn vrienden en zijn trouwe aanhang is de pijn nog altijd voelbaar. Elk jaar wordt er rond 6 mei een moment van herdenking gehouden bij het standbeeld van Fortuyn in Rotterdam. De herinnering aan zijn bijdrage aan het politieke debat blijft levend, net als de schok die zijn d00d teweegbracht.
Voor velen blijft het confronterend dat Van der Graaf inmiddels in volledige vrijheid leeft. De vraag hoe een samenleving omgaat met veroordeelden van zware misdr!jven — zeker met een duidelijke politieke lading — is geen makkelijke. Het raakt aan diepere vragen over straf, vergiffenis, veiligheid en rechtvaardigheid.
De herdenking en zijn laatste rustplaats
Fortuyn werd op 10 mei 2002 begraven op begraafplaats Westerveld in zijn geboortedorp Driehuis, na een indrukwekkende requiemmis in de Kathedraal van Rotterdam. Op 20 juli 2002 werden zijn st0ffelijke resten overgebracht naar een praalgraf in het Italiaanse Provesano, waar Fortuyn een vakantiewoning bezat. De herbegrafenis gebeurde op verzoek van zijn familie, in alle rust, ver weg van de hectiek van de Nederlandse politiek.
Conclusie: een open wond in de Nederlandse geschiedenis
De m00rd op Pim Fortuyn markeert een kantelpunt in de moderne Nederlandse geschiedenis. Het was niet alleen een persoonlijke tragedie, maar ook een aanv*l op het vrije politieke debat. De discussie over de balans tussen vrijheid van meningsuiting, veiligheid en activisme leeft tot op de dag van vandaag voort.
Dat Volkert van der Graaf inmiddels zonder beperkingen door het leven gaat, roept bij velen emotie en onbegrip op — zeker rond de herdenkingsdatum van de m00rd. Maar het herinnert ons er ook aan hoe complex de werking van een rechtsstaat is. Want zelfs voor wie onherstelbaar leed veroorzaakte, geldt uiteindelijk het principe van straf, herstel en — hoe moeilijk ook — wederopname in de samenleving.
De afgelopen maanden stonden voor Suzan & Freek volledig in het teken van onzekerheid, hoop en veerkracht. Donderdagavond deden ze in de talkshow Eva voor het eerst samen hun verhaal sinds het ingrijpende nieuws dat Freek Rikkerink in mei bekendmaakte dat hij ernstig z!ek is. Het interview raakte veel kijkers, niet alleen door de openheid, maar ook door het voorzichtige sprankje hoop dat Freek kon delen: de tumoren in zijn lichaam zijn geslonken.
Een eerste stap vooruit in een zware strijd
Met rustige woorden, maar zichtbaar aangedaan, vertelde Freek over zijn medische situatie. Hij wordt behandeld in het Antoni van Leeuwenhoek, een gespecialiseerd centrum waar hij intensief wordt gevolgd. “In beide longen zit een tumor,” legde hij uit. “Daarnaast zit het in de lymfeklieren, in mijn nek en in mijn bijnieren.” Het zijn zinnen die hard aankomen, zeker wanneer je bedenkt dat Freek pas recent vader is geworden en midden in een succesvol muzikaal leven stond.
Tegelijkertijd benadrukte hij iets dat voor hem van groot belang is: “Het zit gelukkig niet in mijn hoofd.” Dat ene detail, hoe klein het misschien lijkt, voelt voor Freek als een belangrijke houvast. Het betekent dat er behandelopties zijn, en dat bood hem – hoe voorzichtig ook – perspectief. Artsen gaven aan dat er medicatie beschikbaar is die bij sommige patiënten zorgt voor levensverlenging. “Er zijn mensen die daar nog een paar jaar mee kunnen leven,” zei hij eerlijk, zonder valse hoop, maar ook zonder de deur volledig te sluiten.
Van machteloosheid naar actief meedoen
In plaats van zich over te geven aan angst of afwachten, koos Freek voor een actieve houding. Hij vertelde dat hij zich de afgelopen maanden intensief heeft verdiept in verhalen van mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. “Ik wilde weten: hoe hebben zij het gedaan? Wat hielp hen? Wat gaf hen kracht?” Het werd bijna een fulltime bezigheid. “Ik was daar soms wel achttien uur per dag mee bezig.”
Terwijl Suzan thuis bezig was met iets totaal anders – de babykamer klaarmaken – dook Freek in boeken, artikelen en ervaringen van anderen. Hij begon zijn voeding aan te passen, keek kritisch naar zijn levensstijl en ging aan de slag met mentale processen. Daarbij liet hij zich niet alleen leiden door de westerse geneeskunde. “In de westerse benadering wordt het lichaam vaak gezien als een soort chemische fabriek: er is iets kapot en dat moet gerepareerd worden,” zei hij. “Maar in de oosterse geneeskunde kijken ze veel meer naar de verbinding tussen lichaam en geest.”
Die gedachtegang gaf hem rust. Niet omdat hij dacht dat hij de z!ekte kon ‘wegdenken’, maar omdat het hem het gevoel gaf dat hij zelf nog invloed had. Dat hij niet volledig passief hoefde te zijn in een situatie waarin zoveel buiten zijn controle ligt.
Leven in het nu
Suzan en Freek maakten in het gesprek duidelijk dat hun leven sinds de diagnose een andere focus heeft gekregen. “We leven heel erg in het nu,” vertelde Suzan. “We willen de kans zo groot mogelijk maken dat, als het universum zegt: het komt goed, dat we daar dan ook echt bij zijn.”
Die woorden klinken misschien spiritueel, maar ze komen voort uit iets heel menselijks: de wens om niet verlamd te raken door angst voor de toekomst. Freek vulde haar aan: “We gaan niet lijdzaam zitten afwachten. We gaan zelf aan de slag.” Het is die houding die hen helpt om de dagen door te komen.
Opvallend is ook wat Freek níét voelt. Geen woede, geen bitterheid. “Ik weet niet op wie ik boos zou moeten zijn,” zei hij. “Dit is gewoon pech. Ik heb het verkeerde lot getrokken.” Het is een nuchtere constatering, die laat zien hoe hij probeert de situatie te accepteren zonder zichzelf te verliezen in waarom-vragen die toch geen antwoord hebben.
Overweldigend medeleven
Sinds Suzan en Freek hun verhaal deelden, is de hoeveelheid steun die ze ontvangen enorm. Beiden vertelden hoe overdonderd ze waren door de reacties. “Mensen komen letterlijk op straat naar ons toe om een knuffel te geven,” zei Suzan. “Dat zijn mensen die je helemaal niet kent, maar die zich zo betrokken voelen.”
Ook thuis was het niet te missen. De brievenbus raakte gevuld met kaarten, brieven en kleine gebaren van steun. “Het voelde echt als een warme deken,” beschreef Suzan. Voor Freek was het soms bijna niet te bevatten. “Er kwamen zelfs mensen vanaf de Waddeneilanden speciaal naar ons toe om een cadeau te brengen,” vertelde hij. “Ze zeiden: jullie zijn er met jullie muziek voor ons geweest, nu willen wij er voor jullie zijn.”
Die wederkerigheid – muziek geven en liefde terugkrijgen – raakte hen diep. Het bevestigde wat ze altijd al voelden: dat hun liedjes niet alleen entertainment zijn, maar ook betekenis hebben in het leven van anderen.
Muziek als houvast
Ondanks alles blijft muziek een belangrijk onderdeel van hun leven. Aan het einde van de uitzending brachten Suzan & Freek hun nieuwe nummer Niemand ten gehore. Het was een ingetogen, emotioneel moment, waarin hun stemmigheid en verbondenheid duidelijk voelbaar waren.
Het optreden voelde niet als promotie, maar als een manier om te laten zien wie ze zijn in deze fase van hun leven: twee mensen die midden in een moeilijke periode staan, maar zich vasthouden aan elkaar, aan hun muziek en aan de steun om hen heen.
Voorzichtig optimisme
Dat de tumoren zijn geslonken, betekent niet dat alles nu ineens goed is. Suzan en Freek zijn daar realistisch over. Maar het is wel een teken dat de behandeling iets doet, en dat geeft hen moed. Het is geen eindstation, maar een eerste stap vooruit in een traject dat onzeker blijft.
Wat vooral blijft hangen na het gesprek bij Eva is hun openheid en menselijkheid. Geen grote claims, geen garanties, maar wel eerlijkheid over angst, hoop, liefde en doorzettingsvermogen. Ze laten zien dat je zelfs in een van de moeilijkste periodes van je leven kunt kiezen voor verbinding in plaats van isolement.
Voor veel kijkers was het interview meer dan een update over gezondheid. Het was een herinnering aan hoe kwetsbaar het leven is, en hoe belangrijk het is om het samen te dragen. Suzan & Freek doen dat zichtbaar – met elkaar, met hun familie, en met een publiek dat hen nu net zo hard terug draagt als zij dat jarenlang met hun muziek hebben gedaan.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel12 maanden geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel12 maanden geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel12 maanden geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel12 maanden geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel12 maanden geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel12 maanden geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten