Connect with us

Actueel

Hartverscheurend laatste gebaar van paus Franciscus aan verpleger voor overlijden

Published

on

Paus Franciscus heeft tot zijn laatste adem toe zijn kenmerkende mededogen, nederigheid en verbondenheid met de mensen getoond. In zijn laatste uren maakte hij een eenvoudig, maar diep ontroerend gebaar dat inmiddels over de hele wereld wordt gedeeld. Terwijl hij op sterven lag in zijn bed in het Casa Santa Marta, hief hij zijn hand lichtjes omhoog richting zijn trouwe verpleger Massimiliano Strappetti. Het was zijn manier om afscheid te nemen, een stil gebaar dat meer zei dan duizend woorden.

Amper een uur later blies paus Franciscus op 88-jarige leeftijd zijn laatste adem uit. Miljoenen gelovigen wereldwijd rouwen om het verlies van de man die als geen ander symbool stond voor een kerk van compassie en eenvoud. Zijn 0verlijden volgde op een zware periode waarin hij kampte met een dubbele longontsteking en later werd getroffen door een beroerte die leidde tot hartfalen.

De onmisbare rol van Massimiliano Strappetti

Strappetti was de afgelopen weken onafgebroken aan de zijde van de paus te vinden. Tijdens de 38 dagen die Franciscus in het Gemelli-ziekenhuis in Rome doorbracht, was hij er dag en nacht. Zelfs toen de paus terugkeerde naar het Vaticaan, bleef Strappetti voortdurend in de buurt. Hij stond hem bij, ondersteunde hem fysiek én emotioneel, en zorgde ervoor dat de paus op paaszondag nog één keer zijn gelovigen kon begroeten.

Die zondag maakte Franciscus, op eigen initiatief, een laatste rit in de pausmobiel over het Sint-Pietersplein. Hij wilde de mensen zien, ze bedanken, ze bemoedigen. Ondanks zijn broze gezondheid vroeg hij aan Strappetti: “Denk je dat ik het aankan?” Die gaf hem het vertrouwen om het te doen. Het werd een intens moment van wederzijdse liefde tussen paus en volk: kinderen zwaaiden, mensen huilden, en de paus glimlachte – vermoeid, maar aanwezig.

De laatste uren

Na zijn rit in de pausmobiel en het uitspreken van de traditionele paaszegen ‘Urbi et Orbi’, trok Franciscus zich terug. Hij bracht de middag door in rust, genoot van een sobere maaltijd en was omringd door stilte – een sfeer waarin hij zich het prettigst voelde. Maar in de vroege ochtenduren van de volgende dag veranderde alles.

Rond half zes ’s ochtends begonnen de eerste zorgwekkende symptomen zich te tonen. De medische staf reageerde onmiddellijk, maar het was al te laat. Voor hij in coma raakte, keek de paus nog één keer naar Strappetti, stak zijn hand omhoog en glimlachte zwakjes. Dat was het moment waarop hij afscheid nam van deze wereld, op zijn eigen manier – eenvoudig, waardig, en liefdevol.

Een d00d zoals hij had geleefd

Wat zijn 0verlijden zo bijzonder maakt, is de rust waarmee het gebeurde. Geen hectiek, geen publiek drama. Zoals hij altijd zijn gezondheid buiten de schijnwerpers hield, zo koos hij ook voor een discreet einde. Vatican News beschrijft het als ‘een d00d in stilte’, in lijn met wie Franciscus was: een man die grootse dingen deed, maar zich klein opstelde.

Zijn 0verlijden roept wereldwijd diepe emoties op. Niet alleen vanwege zijn rol als geestelijk leider, maar vooral omdat hij een toonbeeld was van menselijkheid. Paus Franciscus bracht de kerk dichter bij de mensen. Hij sprak in eenvoudige woorden, luisterde naar hen die normaal geen stem kregen, en durfde af te wijken van de gevestigde tradities als dat betekende dat hij dichter bij de kern van zijn missie kwam: liefde, vergeving en verbondenheid.

Wie is Massimiliano Strappetti?

De naam Massimiliano Strappetti is voor veel mensen onbekend gebleven – precies zoals hij het zelf wilde. Deze 54-jarige verpleegkundige heeft een indrukwekkende staat van dienst. Hij begon zijn carrière op de intensive care van het Gemelli-z!ekenhuis en werkte met meerdere pausen: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en Franciscus.

In 2022 werd hij officieel aangesteld als persoonlijke zorgassistent van paus Franciscus. Sindsdien was hij de stille kracht achter de schermen, degene die ervoor zorgde dat de paus veilig, verzorgd en in staat was om zijn taken te blijven uitvoeren. Zijn rol ging echter verder dan medische zorg. Hij werd een vertrouwenspersoon, een vriend, en in de laatste momenten: de enige aan wie de paus zijn laatste woorden richtte.

Een paus die zijn volk tot het einde diende

Het moment waarop paus Franciscus vroeg of hij het Sint-Pietersplein nog een keer kon bezoeken, was meer dan een fysieke uitdaging. Het was een diepe innerlijke wens: om zijn volk te zien, ze te zegenen, en hen nog één keer te laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Zelfs op het randje van de d00d wilde hij verbinding maken.

Hij koos ervoor om zijn laatste publieke daad niet in pracht en praal te volbrengen, maar in contact en eenvoud. Die keuze typeert zijn hele pontificaat. Geen gouden mantels, geen afstandelijke toespraken – maar oprechte betrokkenheid, aandacht voor vluchtelingen, armen en z!eken, en een kerk die meer luistert dan preekt.

Zijn laatste woorden: een levenssamenvatting

De laatste woorden van Franciscus – “Bedankt dat je me weer naar het plein hebt gebracht” – zijn krachtiger dan ze op het eerste gezicht lijken. Ze drukken niet alleen dankbaarheid uit aan Strappetti, maar ook aan de wereld. Ze vatten samen wat hij als paus wilde zijn: een dienaar van het volk, tot het einde toe.

Zijn d00d, zoals zijn leven, was een voorbeeld van overgave, vertrouwen en liefde. Hij liet de wereld niet alleen achter met herinneringen, maar met een boodschap. Dat leiderschap geen machtspel hoeft te zijn, dat kwetsbaarheid geen zwakte is, en dat afscheid nemen ook een daad van liefde kan zijn.

Terugblik op een leven van betekenis

Met de d00d van paus Franciscus sluit de wereld een hoofdstuk van diepe menselijke betrokkenheid. Zijn leven laat een nalatenschap na die veel verder reikt dan dogma’s en rituelen. Hij bracht mensen bij elkaar. Niet door te overtuigen, maar door te verbinden. Niet door regels, maar door compassie.

In zijn laatste momenten koos hij, net als in zijn hele leven, voor eenvoud, liefde en trouw aan zijn overtuigingen. Een groter eerbetoon aan zijn missie had hij zelf niet kunnen regisseren.

Zijn hand, opgeheven tot afscheid, was geen gebaar van zwakte – het was de ultieme uiting van zijn kracht. Paus Franciscus, een man van het volk, zei vaarwel zoals hij leefde: bescheiden, verbonden en met het hart op de juiste plaats.

Actueel

Flinke klap voor Maarten van Rossem (82)

Published

on

Maarten van Rossem heeft met verbazing en ergernis gereageerd op het verdwijnen van het naamplaatje van zijn bekende bankje in het Utrechtse Wilhelminapark. Het gouden bordje, dat vorig jaar als eerbetoon aan de historicus werd geplaatst, blijkt te zijn verwijderd. Volgens Van Rossem is er sprake van pure vernieling.

De historicus ontdekte het zelf tijdens een wandeling door het park. Toen hij bij het bankje aankwam dat zijn naam draagt, zag hij direct dat er iets mis was. Het gouden plaatje was verdwenen en ook het bankje zelf bleek beklad met diverse tekens en graffiti.

Hoewel Van Rossem geschrokken is van de vernieling, zegt hij tegelijkertijd niet volledig verrast te zijn. Volgens hem kampt het park al langer met bezoekers die weinig respect tonen voor de openbare ruimte.

Bijzonder eerbetoon verdwenen

Het bewuste naamplaatje werd in 2025 door de gemeente Utrecht geplaatst ter gelegenheid van Van Rossems jubileum als jurylid van De Slimste Mens. Daarmee wilde de stad de populaire historicus eren voor zijn jarenlange bijdrage aan het televisieprogramma.

Op het bordje stond een speelse tekst waarin Van Rossem werd omschreven als een wandelende encyclopedie en een autoriteit op het gebied van kennis en geschiedenis. Het bankje groeide daardoor uit tot een herkenbaar punt in het park en trok regelmatig bezoekers die er even wilden plaatsnemen of een foto wilden maken.

Voor veel Utrechters kreeg het bankje daardoor een bijzondere betekenis. Juist daarom vindt Van Rossem het jammer dat het persoonlijke eerbetoon nu deels verdwenen is.

“Geen souvenir, maar diefstal”

De historicus maakt duidelijk dat hij het voorval niet ziet als een onschuldige grap. Volgens hem gaat het simpelweg om diefstal en vernieling van openbaar bezit.

Een beloning voor degene die het plaatje terugbrengt, ziet hij dan ook niet zitten. Met zijn kenmerkende droge humor merkte hij op dat hij eerder geneigd zou zijn zo iemand stevig aan te spreken dan te belonen.

Volgens Van Rossem laat het incident zien hoe sommige mensen omgaan met spullen die voor iedereen bedoeld zijn. Hij vindt dat een zorgelijke ontwikkeling.

Kritiek op gedrag in het park

Het verdwijnen van het plaatje staat volgens Van Rossem niet op zichzelf. Hij uit al langer kritiek op het gedrag van sommige bezoekers van het Wilhelminapark.

De historicus zegt zich regelmatig te ergeren aan zwerfafval, vernielingen en andere vormen van overlast. Vooral na grote evenementen of drukke dagen ziet hij volgens eigen zeggen hoe het park er soms rommelig bij ligt.

Daarbij benadrukt hij dat het volgens hem niet draait om afkomst of achtergrond, maar om respect voor de omgeving. Mensen die openbare ruimtes vervuilen of beschadigen, zorgen er volgens hem voor dat iedereen daar uiteindelijk de gevolgen van merkt.

Ideeën voor beter beheer

Zoals vaker komt Van Rossem ook met enkele opvallende voorstellen om de situatie te verbeteren. Zo pleit hij voor meer toezicht in het park en denkt hij dat een vaste beheerder veel problemen zou kunnen voorkomen.

Daarnaast noemt hij de mogelijkheid om het park in de avonduren af te sluiten, al beseft hij dat dit waarschijnlijk lastig uitvoerbaar is. Ook suggereert hij met een knipoog dat bezoekers misschien beter een replica van het plaatje zouden kunnen kopen dan het origineel mee te nemen.

Achter die humor schuilt echter een serieuze boodschap: volgens Van Rossem verdient een openbaar park beter onderhoud en meer bescherming tegen vandalisme.

Onzeker of plaatje terugkeert

Voorlopig is niet bekend of het verdwenen bordje wordt teruggevonden. Ook is nog onduidelijk of de gemeente een nieuw exemplaar zal laten maken.

Voor Van Rossem gaat het inmiddels niet alleen meer om het plaatje zelf, maar vooral om het principe. Volgens hem laat het incident zien hoe kwetsbaar openbare voorzieningen kunnen zijn wanneer mensen er niet zorgvuldig mee omgaan.

Het bekende bankje staat voorlopig nog steeds in het Wilhelminapark, maar mist nu het detail dat het juist zo bijzonder maakte. Toch zal het voor veel bezoekers waarschijnlijk nog altijd het ‘Maarten van Rossem-bankje’ blijven, met of zonder naamplaatje.

Continue Reading

Trending

  • Actueel1 jaar ago

    Hardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’

  • Actueel1 jaar ago

    Jutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien

  • Actueel1 jaar ago

    Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’

  • Actueel1 jaar ago

    Kijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald

  • Actueel1 jaar ago

    André Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg

  • Actueel1 jaar ago

    Ophef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg

  • Actueel1 jaar ago

    Volgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔

  • Actueel1 jaar ago

    Zangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten