Connect with us

Actueel

Hartverscheurend laatste gebaar van paus Franciscus aan verpleger voor overlijden

Avatar foto

Published

op

Paus Franciscus heeft tot zijn laatste adem toe zijn kenmerkende mededogen, nederigheid en verbondenheid met de mensen getoond. In zijn laatste uren maakte hij een eenvoudig, maar diep ontroerend gebaar dat inmiddels over de hele wereld wordt gedeeld. Terwijl hij op sterven lag in zijn bed in het Casa Santa Marta, hief hij zijn hand lichtjes omhoog richting zijn trouwe verpleger Massimiliano Strappetti. Het was zijn manier om afscheid te nemen, een stil gebaar dat meer zei dan duizend woorden.

Amper een uur later blies paus Franciscus op 88-jarige leeftijd zijn laatste adem uit. Miljoenen gelovigen wereldwijd rouwen om het verlies van de man die als geen ander symbool stond voor een kerk van compassie en eenvoud. Zijn 0verlijden volgde op een zware periode waarin hij kampte met een dubbele longontsteking en later werd getroffen door een beroerte die leidde tot hartfalen.

De onmisbare rol van Massimiliano Strappetti

Strappetti was de afgelopen weken onafgebroken aan de zijde van de paus te vinden. Tijdens de 38 dagen die Franciscus in het Gemelli-ziekenhuis in Rome doorbracht, was hij er dag en nacht. Zelfs toen de paus terugkeerde naar het Vaticaan, bleef Strappetti voortdurend in de buurt. Hij stond hem bij, ondersteunde hem fysiek én emotioneel, en zorgde ervoor dat de paus op paaszondag nog één keer zijn gelovigen kon begroeten.

Die zondag maakte Franciscus, op eigen initiatief, een laatste rit in de pausmobiel over het Sint-Pietersplein. Hij wilde de mensen zien, ze bedanken, ze bemoedigen. Ondanks zijn broze gezondheid vroeg hij aan Strappetti: “Denk je dat ik het aankan?” Die gaf hem het vertrouwen om het te doen. Het werd een intens moment van wederzijdse liefde tussen paus en volk: kinderen zwaaiden, mensen huilden, en de paus glimlachte – vermoeid, maar aanwezig.

De laatste uren

Na zijn rit in de pausmobiel en het uitspreken van de traditionele paaszegen ‘Urbi et Orbi’, trok Franciscus zich terug. Hij bracht de middag door in rust, genoot van een sobere maaltijd en was omringd door stilte – een sfeer waarin hij zich het prettigst voelde. Maar in de vroege ochtenduren van de volgende dag veranderde alles.

Rond half zes ’s ochtends begonnen de eerste zorgwekkende symptomen zich te tonen. De medische staf reageerde onmiddellijk, maar het was al te laat. Voor hij in coma raakte, keek de paus nog één keer naar Strappetti, stak zijn hand omhoog en glimlachte zwakjes. Dat was het moment waarop hij afscheid nam van deze wereld, op zijn eigen manier – eenvoudig, waardig, en liefdevol.

Een d00d zoals hij had geleefd

Wat zijn 0verlijden zo bijzonder maakt, is de rust waarmee het gebeurde. Geen hectiek, geen publiek drama. Zoals hij altijd zijn gezondheid buiten de schijnwerpers hield, zo koos hij ook voor een discreet einde. Vatican News beschrijft het als ‘een d00d in stilte’, in lijn met wie Franciscus was: een man die grootse dingen deed, maar zich klein opstelde.

Zijn 0verlijden roept wereldwijd diepe emoties op. Niet alleen vanwege zijn rol als geestelijk leider, maar vooral omdat hij een toonbeeld was van menselijkheid. Paus Franciscus bracht de kerk dichter bij de mensen. Hij sprak in eenvoudige woorden, luisterde naar hen die normaal geen stem kregen, en durfde af te wijken van de gevestigde tradities als dat betekende dat hij dichter bij de kern van zijn missie kwam: liefde, vergeving en verbondenheid.

Wie is Massimiliano Strappetti?

De naam Massimiliano Strappetti is voor veel mensen onbekend gebleven – precies zoals hij het zelf wilde. Deze 54-jarige verpleegkundige heeft een indrukwekkende staat van dienst. Hij begon zijn carrière op de intensive care van het Gemelli-z!ekenhuis en werkte met meerdere pausen: Johannes Paulus II, Benedictus XVI en Franciscus.

In 2022 werd hij officieel aangesteld als persoonlijke zorgassistent van paus Franciscus. Sindsdien was hij de stille kracht achter de schermen, degene die ervoor zorgde dat de paus veilig, verzorgd en in staat was om zijn taken te blijven uitvoeren. Zijn rol ging echter verder dan medische zorg. Hij werd een vertrouwenspersoon, een vriend, en in de laatste momenten: de enige aan wie de paus zijn laatste woorden richtte.

Een paus die zijn volk tot het einde diende

Het moment waarop paus Franciscus vroeg of hij het Sint-Pietersplein nog een keer kon bezoeken, was meer dan een fysieke uitdaging. Het was een diepe innerlijke wens: om zijn volk te zien, ze te zegenen, en hen nog één keer te laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Zelfs op het randje van de d00d wilde hij verbinding maken.

Hij koos ervoor om zijn laatste publieke daad niet in pracht en praal te volbrengen, maar in contact en eenvoud. Die keuze typeert zijn hele pontificaat. Geen gouden mantels, geen afstandelijke toespraken – maar oprechte betrokkenheid, aandacht voor vluchtelingen, armen en z!eken, en een kerk die meer luistert dan preekt.

Zijn laatste woorden: een levenssamenvatting

De laatste woorden van Franciscus – “Bedankt dat je me weer naar het plein hebt gebracht” – zijn krachtiger dan ze op het eerste gezicht lijken. Ze drukken niet alleen dankbaarheid uit aan Strappetti, maar ook aan de wereld. Ze vatten samen wat hij als paus wilde zijn: een dienaar van het volk, tot het einde toe.

Zijn d00d, zoals zijn leven, was een voorbeeld van overgave, vertrouwen en liefde. Hij liet de wereld niet alleen achter met herinneringen, maar met een boodschap. Dat leiderschap geen machtspel hoeft te zijn, dat kwetsbaarheid geen zwakte is, en dat afscheid nemen ook een daad van liefde kan zijn.

Terugblik op een leven van betekenis

Met de d00d van paus Franciscus sluit de wereld een hoofdstuk van diepe menselijke betrokkenheid. Zijn leven laat een nalatenschap na die veel verder reikt dan dogma’s en rituelen. Hij bracht mensen bij elkaar. Niet door te overtuigen, maar door te verbinden. Niet door regels, maar door compassie.

In zijn laatste momenten koos hij, net als in zijn hele leven, voor eenvoud, liefde en trouw aan zijn overtuigingen. Een groter eerbetoon aan zijn missie had hij zelf niet kunnen regisseren.

Zijn hand, opgeheven tot afscheid, was geen gebaar van zwakte – het was de ultieme uiting van zijn kracht. Paus Franciscus, een man van het volk, zei vaarwel zoals hij leefde: bescheiden, verbonden en met het hart op de juiste plaats.

Actueel

Jamai komt na Maestro-winst met nieuws dat vrijwel niemand verwacht

Avatar foto

Published

op

Jamai Loman na glorieuze Maestro-zege weer nuchter vooruit: “Het is ook gewoon weer back to business”

Nog geen 24 uur na zijn indrukwekkende overwinning in Maestro staat Jamai Loman alweer met beide benen stevig op de grond. De 39-jarige presentator en artiest wist zondagavond de finale van Maestro glansrijk te winnen met een uitvoering die zowel jury als kijkers diep raakte. Vier tienen, een staande ovatie en de felbegeerde gouden baton waren zijn beloning. Toch tempert Jamai nu al de verwachtingen over een mogelijke toekomst als professioneel dirigent.

In gesprek met Algemeen Dagblad blikt hij nuchter terug op een avond die door velen als historisch werd omschreven.


Een finale die Nederland stil kreeg

De finale van Maestro hield zondagavond heel Nederland in zijn greep. Jamai dirigeerde een technisch en muzikaal veeleisend stuk met een vanzelfsprekendheid die zelden wordt gezien in het programma. De jury was unaniem lovend en beloonde hem met de maximale score: vier tienen. Het was een moment waarop alles samenkwam — muzikaliteit, leiderschap en rust.

Op sociale media stroomden de reacties binnen. Kijkers spraken over kippenvel, ontroering en zelfs tranen. Velen noemden zijn overwinning meer dan verdiend en spraken openlijk de wens uit om Jamai vaker voor een orkest te zien staan.


Geen roze wolk, maar realisme

Toch blijkt Jamai zelf opvallend nuchter onder alle lof. “Het voelt ongelooflijk,” zegt hij. “Ik ben natuurlijk ontzettend blij. Maar het is ook gewoon weer back to business.” Die houding past bij iemand die inmiddels meerdere grote televisiecompetities op zijn naam heeft staan.

Waar anderen misschien dagenlang op een roze wolk zouden blijven hangen, kiest Jamai voor relativering. Niet uit valse bescheidenheid, maar omdat hij zijn prestaties in perspectief plaatst. “Het was een prachtige ervaring,” zegt hij, “maar ik weet ook dat het een televisieprogramma is.”


Een indrukwekkend palmares

Wie Jamai’s carrière overziet, kan niet anders dan concluderen dat zijn succeslijst uitzonderlijk is. Hij won Idols in 2003, Dancing with the Stars in 2009 en The Masked Singer in 2021. Met Maestro voegt hij daar nu een vierde grote titel aan toe.

“Als je ze zo opnoemt, is dat natuurlijk best krankzinnig,” geeft hij toe. “Maar ik doe alleen mee aan programma’s waar ik echt iets mee heb. En als ik ergens aan begin, ga ik er volledig voor.”

Die instelling lijkt een constante in zijn loopbaan: geen halve inzet, geen vrijblijvendheid.


Affiniteit als drijfveer

Wat Jamai typeert, is dat hij zijn keuzes niet baseert op kansen op winst, maar op inhoudelijke interesse. Bij Maestro was dat niet anders. Muziek speelt al zijn hele leven een centrale rol, maar dirigeren was nieuw terrein.

“Ik heb enorm veel respect gekregen voor dirigenten,” zegt hij. “Het is niet alleen techniek, maar ook communicatie, leiderschap en vertrouwen.” Die ontdekking maakte het programma voor hem waardevol, los van de uiteindelijke winst.


Verwachtingen over een dirigentenloopbaan

Na zijn overwinning klonk op sociale media en in talkshows al snel de vraag: gaat Jamai hier iets mee doen? Moeten we hem binnenkort terugzien als gastdirigent bij orkesten? Zelf is hij daar duidelijk over — en voorzichtig.

“Ik heb ontzettend veel respect voor musici die hier jarenlang voor hebben gestudeerd,” benadrukt hij. “Ik heb meegedaan aan een televisieprogramma. Dat is iets totaal anders dan een professionele loopbaan als dirigent.”

Met die woorden wil hij voorkomen dat zijn Maestro-prestatie verkeerd wordt geïnterpreteerd. Hij ziet zichzelf niet ineens als gelijke van vakdirigenten die decennia ervaring hebben opgebouwd.


“Ik ben nu niet te boeken”

Dat betekent niet dat Jamai de deur definitief sluit. Maar hij zet wel bewust een rem op de verwachtingen. “Ik heb al een heel leuke baan bij RTL,” zegt hij. “Als er iets passends voorbijkomt, zou ik dat zeker overwegen. Maar ik neem daar rustig de tijd voor.”

En dan volgt een zin die voor veel fans wellicht even slikken is: “Laat duidelijk zijn: ik ben nu niet te boeken als dirigent.”

Het is een heldere boodschap, bedoeld om de hype te temperen en ruimte te houden voor realisme.


Respect voor het vak

Jamai’s terughoudendheid wordt door veel musici juist gewaardeerd. Hij erkent expliciet dat dirigeren een ambacht is dat jaren van studie en praktijk vereist. Zijn succes in Maestro ziet hij als een bijzondere ervaring, niet als een automatisch toegangsbewijs tot het professionele circuit.

“Ik heb enorm veel geleerd,” zegt hij. “En dat neem ik mee. Maar ik ga niet doen alsof ik nu ineens iets ben wat ik niet ben.”


Publiek blijft enthousiast

Ondanks Jamai’s eigen nuchtere houding blijft het publiek razend enthousiast. Op sociale media blijven reacties binnenstromen waarin kijkers benadrukken hoe natuurlijk dirigeren hem leek af te gaan. “Het past hem,” klinkt het vaak. Sommigen spreken zelfs van een gemiste roeping.

Die waardering raakt Jamai zichtbaar, maar hij laat zich er niet door meeslepen. Hij ziet het als een compliment, geen verplichting.


Terug naar het dagelijkse werk

Voorlopig richt Jamai zich weer op zijn bestaande werkzaamheden. Zijn agenda bij RTL is goed gevuld en hij voelt zich daar op zijn plek. De ervaring van Maestro neemt hij mee als verrijking, niet als breuklijn.

“Het heeft me veel gebracht,” zegt hij. “Niet alleen muzikaal, maar ook persoonlijk. Je leert jezelf op een andere manier kennen.”


Een overwinning met blijvende impact

Hoewel Jamai zelf snel weer vooruitkijkt, is duidelijk dat zijn Maestro-overwinning een blijvende indruk heeft achtergelaten. Het programma toonde een nieuwe kant van hem — niet alleen als artiest, maar als leider, luisteraar en verbinder.

Of hij ooit nog eens een orkest zal dirigeren, laat hij bewust open. Maar dat hij iets bijzonders heeft neergezet, staat buiten kijf.


Conclusie: klasse met beide voeten op de grond

Jamai Loman bewees met zijn Maestro-zege dat talent zich soms op onverwachte plekken laat zien. Zijn overwinning was overtuigend, zijn lof terecht. Maar misschien nog indrukwekkender is zijn reactie daarna: rustig, respectvol en realistisch.

Geen grootse aankondigingen, geen snelle carrièreswitch, maar vertrouwen op timing en inhoud. Zoals hij zelf zegt: “Als er iets komt, dan komt het. En zo niet, dan was dit al ongelooflijk mooi.”

Voor nu geldt: Jamai blijft Jamai — veelzijdig, gedreven en met beide voeten stevig op de grond.

Continue Reading

Trending

  • Actueel1 jaar geleden

    Hardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’

  • Actueel1 jaar geleden

    Jutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien

  • Actueel1 jaar geleden

    Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’

  • Actueel12 maanden geleden

    Kijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald

  • Actueel1 jaar geleden

    André Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg

  • Actueel1 jaar geleden

    Volgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔

  • Actueel1 jaar geleden

    Ophef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg

  • Actueel1 jaar geleden

    Zangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten