Actueel
Familie Sneijder gaat door nachtmerrie: ”We hebben nog hoop”
De familie Sneijder wordt geconfronteerd met een onvoorstelbaar zware periode. Slechts zes maanden na het 0verlijden van hun moeder, die op 59-jarige leeftijd st!erf, kwam er opnieuw schokkend nieuws: vader Barry Sneijder lijdt aan uitgezaaide longk*nker. De familie probeert met deze nieuwe klap om te gaan, terwijl de broers Wesley en Rodney Sneijder hun vader zo goed mogelijk bijstaan.
Een Zware Tijd voor de Familie Sneijder
In een openhartig interview met De Telegraaf vertelt Wesley Sneijder over de nachtmerrie waarin de familie verkeert. Het verlies van hun moeder, die ondanks aanvankelijke genezing uiteindelijk 0verleed aan de gevolgen van z!ekte, was al moeilijk genoeg. Nu is hun vader geconfronteerd met een ongeneeslijke diagnose, wat de familie opnieuw zwaar op de proef stelt.
Barry kreeg in 2019 voor het eerst te maken met k*nker. “Hij werd getroffen door blaask*nker,” vertelt Wesley. “Na een intensieve behandeling werd hij genezen verklaard. We waren zo opgelucht. Maar toen werd mijn moeder z!ek. Ook zij leek te herstellen, maar uiteindelijk is het haar toch fataal geworden. En nu lijkt het bij mijn vader ook niet goed te gaan.”
Mantelzorg en Familiedynamiek
De diagnose van Barry heeft een grote impact op de dagelijkse levens van de familieleden. Wesley, voormalig topvoetballer, heeft speciaal voor zijn vader besloten terug te verhuizen naar Nederland. Hij neemt een groot deel van de mantelzorg op zich en zorgt samen met zijn broers en andere familieleden dat Barry constant omringd wordt door zorg en liefde.
“Je weet nooit hoe een dag met hem zal verlopen,” legt Wesley uit. “Hoe hij zich voelt, verandert met de dag. Dat komt door de bestraling en de chemo. Het is zwaar voor ons allemaal, maar voor hem is het natuurlijk het allerlastigst.” Ondanks de uitdagingen probeert de familie zich te richten op wat echt belangrijk is: de kwaliteit van leven. “We proberen hem zoveel mogelijk comfort en steun te geven in deze moeilijke tijd.”
Rodney, de jongere broer van Wesley, vult aan: “Sinds dat moment mag hij geen seconde meer alleen zijn. Samen met onze oma, tante en broer Jeffrey hebben we een schema opgesteld. We zorgen ervoor dat er altijd iemand bij hem is. Dit doen we met heel veel liefde, want hij verdient dat.”
Leven in Fase Vier
De diagnose van Barry bevindt zich in fase vier, wat volgens Wesley “de ergste fase” is. Dit is het stadium waarin de z!ekte zich door het lichaam heeft verspreid, en genezing vrijwel uitgesloten lijkt. Toch blijft de familie hoop houden, hoe klein die ook mag zijn.
“De hoogleraren zeggen: de wonderen zijn de wereld nog niet uit,” deelt Wesley. “Misschien komt er over twee, drie maanden een nieuw medicijn. Dat is waar we ons aan vastklampen.”
Rodney spreekt ook over de hoop die hij koestert, ondanks de ernst van de situatie. “Bij mijn moeder moest ik die hoop uiteindelijk opgeven. Ze kon niet meer beter worden, en wat ik bij haar heb gezien, was mensonterend. Op een gegeven moment dacht ik: het is goed zo. Maar nu probeer ik dat anders te benaderen. Voor mijn vader blijf ik hopen op een wonder.”
Kwaliteit van Leven en Familiebanden
De Sneijders benadrukken het belang van een goede kwaliteit van leven voor hun vader. Hoewel de medische behandelingen zwaar zijn en veel van Barry vragen, is het voor de familie essentieel om hem te omringen met liefde, steun en momenten van geluk. Ze zetten alles op alles om zijn dagen zo aangenaam mogelijk te maken.
“Het gaat om het maken van herinneringen en het koesteren van de tijd die we nog samen hebben,” zegt Wesley. “Het is een emotionele rollercoaster, maar we doen dit samen. Als familie staan we sterk, ook al is het soms moeilijk.”
De Impact van Verlies
Het verlies van hun moeder heeft diepe sporen nagelaten in de familie. Wesley en Rodney geven beiden aan dat het 0verlijden van hun moeder een harde leerschool was in omgaan met verlies. Rodney vertelt: “Wat ik bij mijn moeder heb gezien, was verschrikkelijk. Het heeft me geleerd hoe belangrijk het is om de tijd die je hebt met je dierbaren te waarderen. Daarom doe ik er nu alles aan om mijn vader te ondersteunen.”
Ook Wesley blikt terug op de moeilijke periode na het 0verlijden van hun moeder. “Het is een pijnlijk proces om iemand die je liefhebt te zien lijden. Dat doet iets met je als mens. Maar het heeft ons als familie ook dichter bij elkaar gebracht. Dat is iets waar we nu kracht uit halen.”
Steun voor de Familie Sneijder
De situatie van de familie Sneijder roept veel medeleven op bij het publiek. Fans, vrienden en kennissen laten massaal hun steunbetuigingen achter op sociale media en in reacties. Veel mensen spreken hun bewondering uit voor hoe Wesley en Rodney omgaan met de zware verantwoordelijkheid van mantelzorg en hoe ze elkaar blijven steunen in deze moeilijke tijd.
“Het is hartverwarmend om te zien hoeveel steun we krijgen,” zegt Wesley. “Dat geeft ons kracht om door te gaan. Mijn vader voelt die liefde ook, en dat betekent veel voor hem.”
De Hoop op een Wonder
Ondanks de harde realiteit blijft de familie Sneijder hoopvol. Ze weten dat de kansen klein zijn, maar vasthouden aan een sprankje hoop helpt hen om deze moeilijke tijd door te komen. “Zolang er leven is, is er hoop,” zegt Rodney. “We blijven geloven in mogelijkheden, hoe klein die ook mogen zijn.”
Voor Wesley is het belangrijk om positief te blijven voor zijn vader. “We kunnen niet voorspellen wat de toekomst brengt. Maar zolang we samen zijn, blijven we vechten. Voor hem, voor ons gezin, en voor de herinneringen die we nog kunnen maken.”
Een Inspirerend Voorbeeld
De manier waarop de familie Sneijder met deze moeilijke situatie omgaat, is een inspiratie voor velen. Hun toewijding aan elkaar, hun veerkracht en hun focus op het ondersteunen van hun vader laten zien hoe krachtig familiebanden kunnen zijn, zelfs in de meest uitdagende tijden.
“Het leven is onvoorspelbaar,” concludeert Wesley. “Maar samen komen we erdoorheen. We blijven hopen, geloven en ondersteunen, wat er ook gebeurt.”
Steun de Familie Sneijder
De familie Sneijder beleeft een zware periode waarin ze geconfronteerd worden met verlies, z!ekte en onzekerheid. Laat je steun blijken en wens hen sterkte in deze moeilijke tijd. Samen kunnen we laten zien dat ze er niet alleen voor staan.
De afgelopen maanden stonden voor Suzan & Freek volledig in het teken van onzekerheid, hoop en veerkracht. Donderdagavond deden ze in de talkshow Eva voor het eerst samen hun verhaal sinds het ingrijpende nieuws dat Freek Rikkerink in mei bekendmaakte dat hij ernstig z!ek is. Het interview raakte veel kijkers, niet alleen door de openheid, maar ook door het voorzichtige sprankje hoop dat Freek kon delen: de tumoren in zijn lichaam zijn geslonken.
Een eerste stap vooruit in een zware strijd
Met rustige woorden, maar zichtbaar aangedaan, vertelde Freek over zijn medische situatie. Hij wordt behandeld in het Antoni van Leeuwenhoek, een gespecialiseerd centrum waar hij intensief wordt gevolgd. “In beide longen zit een tumor,” legde hij uit. “Daarnaast zit het in de lymfeklieren, in mijn nek en in mijn bijnieren.” Het zijn zinnen die hard aankomen, zeker wanneer je bedenkt dat Freek pas recent vader is geworden en midden in een succesvol muzikaal leven stond.
Tegelijkertijd benadrukte hij iets dat voor hem van groot belang is: “Het zit gelukkig niet in mijn hoofd.” Dat ene detail, hoe klein het misschien lijkt, voelt voor Freek als een belangrijke houvast. Het betekent dat er behandelopties zijn, en dat bood hem – hoe voorzichtig ook – perspectief. Artsen gaven aan dat er medicatie beschikbaar is die bij sommige patiënten zorgt voor levensverlenging. “Er zijn mensen die daar nog een paar jaar mee kunnen leven,” zei hij eerlijk, zonder valse hoop, maar ook zonder de deur volledig te sluiten.
Van machteloosheid naar actief meedoen
In plaats van zich over te geven aan angst of afwachten, koos Freek voor een actieve houding. Hij vertelde dat hij zich de afgelopen maanden intensief heeft verdiept in verhalen van mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. “Ik wilde weten: hoe hebben zij het gedaan? Wat hielp hen? Wat gaf hen kracht?” Het werd bijna een fulltime bezigheid. “Ik was daar soms wel achttien uur per dag mee bezig.”
Terwijl Suzan thuis bezig was met iets totaal anders – de babykamer klaarmaken – dook Freek in boeken, artikelen en ervaringen van anderen. Hij begon zijn voeding aan te passen, keek kritisch naar zijn levensstijl en ging aan de slag met mentale processen. Daarbij liet hij zich niet alleen leiden door de westerse geneeskunde. “In de westerse benadering wordt het lichaam vaak gezien als een soort chemische fabriek: er is iets kapot en dat moet gerepareerd worden,” zei hij. “Maar in de oosterse geneeskunde kijken ze veel meer naar de verbinding tussen lichaam en geest.”
Die gedachtegang gaf hem rust. Niet omdat hij dacht dat hij de z!ekte kon ‘wegdenken’, maar omdat het hem het gevoel gaf dat hij zelf nog invloed had. Dat hij niet volledig passief hoefde te zijn in een situatie waarin zoveel buiten zijn controle ligt.
Leven in het nu
Suzan en Freek maakten in het gesprek duidelijk dat hun leven sinds de diagnose een andere focus heeft gekregen. “We leven heel erg in het nu,” vertelde Suzan. “We willen de kans zo groot mogelijk maken dat, als het universum zegt: het komt goed, dat we daar dan ook echt bij zijn.”
Die woorden klinken misschien spiritueel, maar ze komen voort uit iets heel menselijks: de wens om niet verlamd te raken door angst voor de toekomst. Freek vulde haar aan: “We gaan niet lijdzaam zitten afwachten. We gaan zelf aan de slag.” Het is die houding die hen helpt om de dagen door te komen.
Opvallend is ook wat Freek níét voelt. Geen woede, geen bitterheid. “Ik weet niet op wie ik boos zou moeten zijn,” zei hij. “Dit is gewoon pech. Ik heb het verkeerde lot getrokken.” Het is een nuchtere constatering, die laat zien hoe hij probeert de situatie te accepteren zonder zichzelf te verliezen in waarom-vragen die toch geen antwoord hebben.
Overweldigend medeleven
Sinds Suzan en Freek hun verhaal deelden, is de hoeveelheid steun die ze ontvangen enorm. Beiden vertelden hoe overdonderd ze waren door de reacties. “Mensen komen letterlijk op straat naar ons toe om een knuffel te geven,” zei Suzan. “Dat zijn mensen die je helemaal niet kent, maar die zich zo betrokken voelen.”
Ook thuis was het niet te missen. De brievenbus raakte gevuld met kaarten, brieven en kleine gebaren van steun. “Het voelde echt als een warme deken,” beschreef Suzan. Voor Freek was het soms bijna niet te bevatten. “Er kwamen zelfs mensen vanaf de Waddeneilanden speciaal naar ons toe om een cadeau te brengen,” vertelde hij. “Ze zeiden: jullie zijn er met jullie muziek voor ons geweest, nu willen wij er voor jullie zijn.”
Die wederkerigheid – muziek geven en liefde terugkrijgen – raakte hen diep. Het bevestigde wat ze altijd al voelden: dat hun liedjes niet alleen entertainment zijn, maar ook betekenis hebben in het leven van anderen.
Muziek als houvast
Ondanks alles blijft muziek een belangrijk onderdeel van hun leven. Aan het einde van de uitzending brachten Suzan & Freek hun nieuwe nummer Niemand ten gehore. Het was een ingetogen, emotioneel moment, waarin hun stemmigheid en verbondenheid duidelijk voelbaar waren.
Het optreden voelde niet als promotie, maar als een manier om te laten zien wie ze zijn in deze fase van hun leven: twee mensen die midden in een moeilijke periode staan, maar zich vasthouden aan elkaar, aan hun muziek en aan de steun om hen heen.
Voorzichtig optimisme
Dat de tumoren zijn geslonken, betekent niet dat alles nu ineens goed is. Suzan en Freek zijn daar realistisch over. Maar het is wel een teken dat de behandeling iets doet, en dat geeft hen moed. Het is geen eindstation, maar een eerste stap vooruit in een traject dat onzeker blijft.
Wat vooral blijft hangen na het gesprek bij Eva is hun openheid en menselijkheid. Geen grote claims, geen garanties, maar wel eerlijkheid over angst, hoop, liefde en doorzettingsvermogen. Ze laten zien dat je zelfs in een van de moeilijkste periodes van je leven kunt kiezen voor verbinding in plaats van isolement.
Voor veel kijkers was het interview meer dan een update over gezondheid. Het was een herinnering aan hoe kwetsbaar het leven is, en hoe belangrijk het is om het samen te dragen. Suzan & Freek doen dat zichtbaar – met elkaar, met hun familie, en met een publiek dat hen nu net zo hard terug draagt als zij dat jarenlang met hun muziek hebben gedaan.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel12 maanden geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel12 maanden geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel12 maanden geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel12 maanden geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel12 maanden geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel12 maanden geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten