Actueel
Vriend betrapt Suzanne Schulting op heterdaad en vindt bekende Nederlander in zijn kledingkast!
Suzanne Schulting: ijskoningin met olympisch goud én een levendig liefdesleven
Suzanne Schulting behoort tot de absolute top van de Nederlandse sportwereld. De shorttrackster, die ook geregeld uitkomt op de langebaan, groeide uit tot een nationale heldin dankzij haar prestaties tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 en 2022. Met haar explosieve snelheid, krachtige bochtenwerk en tomeloze inzet wist ze Nederland meerdere keren naar het ereschavot te brengen.
Maar Suzanne is méér dan een topsporter. Ze is een jonge vrouw met een uitgesproken persoonlijkheid, een energieke levensstijl en – als we de geruchten mogen geloven – een nogal dynamisch liefdesleven.
In dit artikel belichten we zowel de glorieuze sportcarrière van Suzanne als enkele kleurrijke momenten uit haar privéleven, die de nodige aandacht trokken op sociale media en juicekanalen.
De doorbraak: goud in Pyeongchang
Suzanne Schulting werd op 25 september 1997 geboren in Groningen. Al op jonge leeftijd bleek ze een natuurtalent op het ijs. Ze combineerde kracht met techniek en een messcherpe focus – eigenschappen die in de wereld van het shorttrack onmisbaar zijn.
Haar grote doorbraak kwam tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in het Zuid-Koreaanse Pyeongchang. In een zenuwslopende finale op de 1000 meter shorttrack pakte Suzanne het goud, en schreef daarmee geschiedenis: ze werd de eerste Nederlandse olympisch kampioen in het shorttrack.
Alsof dat nog niet genoeg was, voegde ze er ook een bronzen medaille op de 3000 meter aflossing aan toe. Samen met Yara van Kerkhof, Jorien ter Mors en de helaas veel te vroeg overleden Lara van Ruijven, reed ze zelfs een wereldrecord in de B-finale. Door straffen van China en Canada in de A-finale schoof Nederland alsnog door naar het podium.
De vervolgsuccessen: dominantie op het ijs
Na Pyeongchang ging het hard met Suzanne. In 2019 kroonde ze zich tot wereldkampioen op de 1000 meter én overall, wat betekende dat ze de beste allround shorttrackster ter wereld was.
Ze bevestigde haar status vervolgens door ook in 2020 en 2021 de Europese titels binnen te slepen. Zowel op individuele afstanden als in teamverband stond ze haar mannetje – of beter gezegd: haar vrouw.
Op de Olympische Spelen van 2022 in Beijing bewees Suzanne dat haar eerdere gouden plak geen toevalstreffer was. Ze verdedigde met succes haar olympische titel op de 1000 meter, pakte zilver op de 500 meter, en won met het Nederlandse team ook nog eens goud op de relay.
Met meerdere wereld- en Europese titels op zak is Schulting zonder twijfel een van de meest succesvolle Nederlandse shorttrackers aller tijden.
Suzanne op de langebaan
Hoewel shorttrack haar specialisme is, liet Suzanne zich ook zien op de langebaan. Zo deed ze af en toe mee aan nationale wedstrijden, en wist daar ook podiumplekken te behalen.
Haar stijl – krachtig en technisch verfijnd – bleek ook op de lange rechte stukken effectief. Toch blijft haar hart duidelijk bij het shorttrack liggen, waar strategie, snelheid en scherpte nog intenser samenkomen.
Liefde buiten het ijs: geruchten en verhalen
Dat Suzanne niet alleen snel is op het ijs, maar ook in de liefde graag op gevoel afgaat, blijft niet onopgemerkt. Juicekanalen zoals Reality.FBI en Juicechannel wisten in het verleden een aantal opvallende verhalen over haar te delen.
Een van de meest besproken geruchten is het incident waarbij Suzanne, tijdens een relatie, zou zijn betrapt met sprinter Isayah Boers – een topsporter met medailles op Europese en wereldkampioenschappen.
Volgens bronnen van Reality.FBI kwam haar toenmalige vriend onverwachts thuis, waarop Boers zich noodgedwongen zou hebben verstopt in een kledingkast. “Hij zat daar – volgens insiders – tussen de jassen, met zijn knieën tegen zijn kin,” aldus het kanaal. Of dit verhaal volledig klopt, blijft gissen, maar het werd breed gedeeld op sociale media.
De link met Heleen van Royen
Wat het verhaal extra pikant maakt, is de vermeende connectie met schrijver Heleen van Royen. Suzanne zou na de bewuste relatie ook een tijdlang zijn geweest met de zoon van Van Royen. Of deze persoon op de hoogte was van de situatie met Boers, is niet bekend, maar het gerucht zorgde in elk geval voor de nodige beroering.
De sportwereld, die doorgaans een stuk discreter omgaat met privéleven dan de entertainmentindustrie, keek met gefronste wenkbrauwen naar de sensatie rond Suzanne. Maar zoals altijd bij geruchten: er is geen bevestiging vanuit het kamp-Schulting, en Suzanne zelf zwijgt in alle toonaarden.
Suzanne blijft gefocust op het ijs
Wat er zich achter de schermen ook afspeelt, één ding is zeker: op het ijs laat Suzanne zich niet afleiden. Ze blijft keihard trainen, stelt doelen en blijft uitkomen op het hoogste niveau.
In interviews benadrukt ze hoe belangrijk mentale kracht is in haar sport. Shorttrack draait om beslissingen op milliseconden, en fouten worden zelden vergeven. Haar focus en veerkracht maken haar tot een voorbeeld voor veel jonge sporters.
Een publiekslieveling met karakter
Suzanne’s populariteit reikt verder dan de schaatshal. Ze wordt veel gevraagd voor talkshows, is actief op sociale media en staat bekend om haar eerlijke en uitgesproken karakter.
Ze spreekt zich uit over onderwerpen als vrouwensport, mentale gezondheid en sportethiek, en durft zichzelf kwetsbaar op te stellen. Die mix van prestaties en persoonlijkheid maakt haar tot een geliefde figuur bij fans én sponsors.
De toekomst: Parijs 2026 en daarna?
Hoewel haar focus nog altijd ligt op shorttrack, heeft Suzanne meermaals laten doorschemeren open te staan voor andere paden na haar sportcarrière. Misschien ligt er een rol in de media, misschien in de coaching, of wellicht blijft ze actief als ambassadeur voor de sport.
Voorlopig blijft de blik gericht op de Olympische Winterspelen van 2026, waar ze opnieuw een hoofdrol wil spelen. Met haar ervaring en vastberadenheid is het niet ondenkbaar dat ze daar opnieuw het podium zal betreden.
Conclusie: een vrouw van extremen
Suzanne Schulting is een sportvrouw in hart en nieren. Ze combineert explosieve prestaties op het ijs met een sprankelende persoonlijkheid en een privéleven dat – al dan niet terecht – af en toe de roddelpers haalt.
Haar succesverhaal begon in Pyeongchang en krijgt met ieder toernooi een nieuw hoofdstuk. Of het nu gaat om medailles, records of liefdesperikelen: Suzanne blijft Nederland verbazen.
En misschien is dat wel wat haar zo bijzonder maakt – niet alleen de snelheid op het ijs, maar ook het lef om zichzelf te zijn, in alle facetten van het leven.
De toon is ogenschijnlijk geruststellend, maar onder de oppervlakte wringt er iets. Met een nieuwe boodschap op zijn eigen platform, Truth Social, probeert Donald Trump Europese bondgenoten kalm te houden over de toekomst van de NAVO. Tegelijkertijd zaait hij twijfel over de wederzijdse loyaliteit binnen het bondgenootschap. Het resultaat is een boodschap die zowel geruststelling als ondermijning in zich draagt — en die in Europa met argusogen wordt gelezen.
Een belofte met een voorbehoud
Trump schrijft dat de Verenigde Staten “er altijd zullen zijn” voor de NAVO, zelfs in het hypothetische geval dat het bondgenootschap er niet zou zijn voor Amerika. Op het eerste gezicht klinkt dat als een verzekering van solidariteit. Maar juist die toevoeging roept vragen op. Want waarom zo expliciet benadrukken dat die steun mogelijk eenrichtingsverkeer is?
Met die formulering lijkt Trump niet alleen bondgenoten te willen geruststellen, maar ook een boodschap af te geven aan zijn eigen achterban: dat de Verenigde Staten zich niet vanzelfsprekend afhankelijk moeten voelen van anderen. Het is een subtiel, maar betekenisvol verschil in toon dat past bij zijn bredere visie op internationale samenwerking.
Twijfel over wederkerigheid
Centraal in Trumps boodschap staat zijn twijfel over de vraag of de NAVO de Verenigde Staten daadwerkelijk zou steunen als het land in een ernstige crisis zou belanden. Hij stelt die vraag openlijk, zonder nuance of diplomatieke omweg. Daarmee suggereert hij dat solidariteit binnen het bondgenootschap volgens hem geen vanzelfsprekend gegeven is.
Voor veel Europese landen is juist dat principe — “één voor allen, allen voor één” — de kern van de NAVO. Het openlijk ter discussie stellen daarvan raakt aan het fundament van het bondgenootschap. Ook al zegt Trump niet letterlijk dat Amerika zich zou terugtrekken, de suggestie alleen al kan het gevoel van zekerheid aantasten.
De Verenigde Staten als spil van afschrikking
Trump benadrukt in zijn bericht opnieuw dat de Verenigde Staten volgens hem de enige echte militaire afschrikking vormen tegenover grootmachten als China en Rusland. In zijn visie worden deze landen vooral geïmponeerd door Amerikaanse militaire macht, en niet door het collectieve vermogen van de NAVO als geheel.
Daarmee plaatst hij Amerika nadrukkelijk boven de andere lidstaten. Europese landen zouden volgens die redenering vooral meeliften op de kracht en investeringen van Washington. Het is een beeld dat Trump al vaker heeft geschetst en dat aansluit bij zijn kritiek op landen die volgens hem te weinig bijdragen aan gezamenlijke defensie-uitgaven.
Kritiek op Europese defensie-inspanningen
Volgens Trump zou zonder Amerikaanse betrokkenheid de militaire afschrikking van de NAVO grotendeels verdwijnen. Hij suggereert dat Rusland en China in dat scenario nauwelijks respect of vrees zouden hebben voor het bondgenootschap. Dat is een stevige uitspraak, die voorbijgaat aan decennia van Europese defensieopbouw en gezamenlijke militaire capaciteiten.
Hoewel het waar is dat de Verenigde Staten een cruciale rol spelen binnen de NAVO, beschikken Europese landen samen over aanzienlijke middelen, technologie en expertise. De NAVO is juist ontworpen als collectief, waarin krachten worden gebundeld. Door die gezamenlijke kracht te reduceren tot vooral Amerikaanse macht, ontstaat een eenzijdig narratief.
Europese reacties: voorzichtig en bezorgd
In Europese hoofdsteden wordt Trumps boodschap met gemengde gevoelens ontvangen. Officieel overheerst voorzichtigheid: diplomaten en regeringsleiders benadrukken dat de NAVO sterker is dan individuele uitspraken en dat samenwerking de kern blijft. Tegelijk klinkt er achter de schermen bezorgdheid.
Want uitspraken als deze hebben impact, ook als ze niet gepaard gaan met direct beleid. Ze voeden twijfel, niet alleen bij regeringen, maar ook bij burgers. De vraag of de Verenigde Staten onder een mogelijk toekomstig presidentschap van Trump onvoorwaardelijk achter Europa blijven staan, wordt steeds vaker hardop gesteld.
Strategische communicatie of politieke druk?
Critici zien in Trumps woorden een vorm van strategische druk. Door twijfel te zaaien over Amerikaanse steun, zou hij Europese landen willen aansporen om meer te investeren in defensie en minder afhankelijk te worden van Washington. In dat licht is zijn boodschap minder een waarschuwing en meer een onderhandelingstactiek.
Tegelijkertijd is het risico van die benadering groot. Het herhaaldelijk ter discussie stellen van solidariteit kan juist datgene ondermijnen wat de NAVO sterk maakt: vertrouwen. En vertrouwen is in internationale veiligheid net zo belangrijk als tanks en vliegtuigen.
Het bredere plaatje
Trumps uitspraken passen in een langere lijn van sceptische opmerkingen over multilaterale samenwerking. Hij bekijkt internationale verbanden vooral door een kosten-batenbril, waarbij directe voordelen voor de Verenigde Staten centraal staan. Dat botst met de Europese visie, waarin stabiliteit, voorspelbaarheid en langdurige samenwerking vaak zwaarder wegen.
Voor Europa is de NAVO niet alleen een militair bondgenootschap, maar ook een politiek symbool van trans-Atlantische verbondenheid. Elke suggestie dat die verbondenheid conditioneel is, raakt aan dat beeld.
Een boodschap met dubbele bodem
Wat Trump precies beoogt met zijn recente uitlatingen, blijft onderwerp van interpretatie. Voorstanders zien een realist die duidelijke vragen stelt en eerlijk is over machtsverhoudingen. Tegenstanders zien een politicus die bewust onzekerheid creëert en daarmee geopolitieke stabiliteit onder druk zet.
Feit is dat zijn woorden, hoe kort ook, een lange schaduw werpen. In een tijd waarin internationale verhoudingen al gespannen zijn, worden uitspraken over loyaliteit en steun extra zwaar gewogen.
Conclusie
Donald Trumps boodschap aan Europa is allesbehalve eenduidig. Hij belooft steun aan de NAVO, maar koppelt die belofte aan twijfel en voorwaarden. Daarmee probeert hij tegelijkertijd gerust te stellen én zijn kritische visie op het bondgenootschap te benadrukken. Voor Europa is het opnieuw een herinnering aan hoe afhankelijk internationale veiligheid kan zijn van politieke toon en persoonlijke overtuigingen.
Of deze woorden uiteindelijk vooral bedoeld zijn als verkiezingsretoriek of als voorbode van concreet beleid, zal de toekomst uitwijzen. Maar duidelijk is dat ze het debat over de rol van de Verenigde Staten binnen de NAVO opnieuw hebben aangewakkerd — en dat debat zal voorlopig niet verstommen.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel12 maanden geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel12 maanden geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel11 maanden geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel12 maanden geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel11 maanden geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel12 maanden geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten