Actueel
Vriend betrapt Suzanne Schulting op heterdaad en vindt bekende Nederlander in zijn kledingkast!
Suzanne Schulting: ijskoningin met olympisch goud én een levendig liefdesleven
Suzanne Schulting behoort tot de absolute top van de Nederlandse sportwereld. De shorttrackster, die ook geregeld uitkomt op de langebaan, groeide uit tot een nationale heldin dankzij haar prestaties tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 en 2022. Met haar explosieve snelheid, krachtige bochtenwerk en tomeloze inzet wist ze Nederland meerdere keren naar het ereschavot te brengen.
Maar Suzanne is méér dan een topsporter. Ze is een jonge vrouw met een uitgesproken persoonlijkheid, een energieke levensstijl en – als we de geruchten mogen geloven – een nogal dynamisch liefdesleven.
In dit artikel belichten we zowel de glorieuze sportcarrière van Suzanne als enkele kleurrijke momenten uit haar privéleven, die de nodige aandacht trokken op sociale media en juicekanalen.
De doorbraak: goud in Pyeongchang
Suzanne Schulting werd op 25 september 1997 geboren in Groningen. Al op jonge leeftijd bleek ze een natuurtalent op het ijs. Ze combineerde kracht met techniek en een messcherpe focus – eigenschappen die in de wereld van het shorttrack onmisbaar zijn.
Haar grote doorbraak kwam tijdens de Olympische Winterspelen van 2018 in het Zuid-Koreaanse Pyeongchang. In een zenuwslopende finale op de 1000 meter shorttrack pakte Suzanne het goud, en schreef daarmee geschiedenis: ze werd de eerste Nederlandse olympisch kampioen in het shorttrack.
Alsof dat nog niet genoeg was, voegde ze er ook een bronzen medaille op de 3000 meter aflossing aan toe. Samen met Yara van Kerkhof, Jorien ter Mors en de helaas veel te vroeg overleden Lara van Ruijven, reed ze zelfs een wereldrecord in de B-finale. Door straffen van China en Canada in de A-finale schoof Nederland alsnog door naar het podium.
De vervolgsuccessen: dominantie op het ijs
Na Pyeongchang ging het hard met Suzanne. In 2019 kroonde ze zich tot wereldkampioen op de 1000 meter én overall, wat betekende dat ze de beste allround shorttrackster ter wereld was.
Ze bevestigde haar status vervolgens door ook in 2020 en 2021 de Europese titels binnen te slepen. Zowel op individuele afstanden als in teamverband stond ze haar mannetje – of beter gezegd: haar vrouw.
Op de Olympische Spelen van 2022 in Beijing bewees Suzanne dat haar eerdere gouden plak geen toevalstreffer was. Ze verdedigde met succes haar olympische titel op de 1000 meter, pakte zilver op de 500 meter, en won met het Nederlandse team ook nog eens goud op de relay.
Met meerdere wereld- en Europese titels op zak is Schulting zonder twijfel een van de meest succesvolle Nederlandse shorttrackers aller tijden.
Suzanne op de langebaan
Hoewel shorttrack haar specialisme is, liet Suzanne zich ook zien op de langebaan. Zo deed ze af en toe mee aan nationale wedstrijden, en wist daar ook podiumplekken te behalen.
Haar stijl – krachtig en technisch verfijnd – bleek ook op de lange rechte stukken effectief. Toch blijft haar hart duidelijk bij het shorttrack liggen, waar strategie, snelheid en scherpte nog intenser samenkomen.
Liefde buiten het ijs: geruchten en verhalen
Dat Suzanne niet alleen snel is op het ijs, maar ook in de liefde graag op gevoel afgaat, blijft niet onopgemerkt. Juicekanalen zoals Reality.FBI en Juicechannel wisten in het verleden een aantal opvallende verhalen over haar te delen.
Een van de meest besproken geruchten is het incident waarbij Suzanne, tijdens een relatie, zou zijn betrapt met sprinter Isayah Boers – een topsporter met medailles op Europese en wereldkampioenschappen.
Volgens bronnen van Reality.FBI kwam haar toenmalige vriend onverwachts thuis, waarop Boers zich noodgedwongen zou hebben verstopt in een kledingkast. “Hij zat daar – volgens insiders – tussen de jassen, met zijn knieën tegen zijn kin,” aldus het kanaal. Of dit verhaal volledig klopt, blijft gissen, maar het werd breed gedeeld op sociale media.
De link met Heleen van Royen
Wat het verhaal extra pikant maakt, is de vermeende connectie met schrijver Heleen van Royen. Suzanne zou na de bewuste relatie ook een tijdlang zijn geweest met de zoon van Van Royen. Of deze persoon op de hoogte was van de situatie met Boers, is niet bekend, maar het gerucht zorgde in elk geval voor de nodige beroering.
De sportwereld, die doorgaans een stuk discreter omgaat met privéleven dan de entertainmentindustrie, keek met gefronste wenkbrauwen naar de sensatie rond Suzanne. Maar zoals altijd bij geruchten: er is geen bevestiging vanuit het kamp-Schulting, en Suzanne zelf zwijgt in alle toonaarden.
Suzanne blijft gefocust op het ijs
Wat er zich achter de schermen ook afspeelt, één ding is zeker: op het ijs laat Suzanne zich niet afleiden. Ze blijft keihard trainen, stelt doelen en blijft uitkomen op het hoogste niveau.
In interviews benadrukt ze hoe belangrijk mentale kracht is in haar sport. Shorttrack draait om beslissingen op milliseconden, en fouten worden zelden vergeven. Haar focus en veerkracht maken haar tot een voorbeeld voor veel jonge sporters.
Een publiekslieveling met karakter
Suzanne’s populariteit reikt verder dan de schaatshal. Ze wordt veel gevraagd voor talkshows, is actief op sociale media en staat bekend om haar eerlijke en uitgesproken karakter.
Ze spreekt zich uit over onderwerpen als vrouwensport, mentale gezondheid en sportethiek, en durft zichzelf kwetsbaar op te stellen. Die mix van prestaties en persoonlijkheid maakt haar tot een geliefde figuur bij fans én sponsors.
De toekomst: Parijs 2026 en daarna?
Hoewel haar focus nog altijd ligt op shorttrack, heeft Suzanne meermaals laten doorschemeren open te staan voor andere paden na haar sportcarrière. Misschien ligt er een rol in de media, misschien in de coaching, of wellicht blijft ze actief als ambassadeur voor de sport.
Voorlopig blijft de blik gericht op de Olympische Winterspelen van 2026, waar ze opnieuw een hoofdrol wil spelen. Met haar ervaring en vastberadenheid is het niet ondenkbaar dat ze daar opnieuw het podium zal betreden.
Conclusie: een vrouw van extremen
Suzanne Schulting is een sportvrouw in hart en nieren. Ze combineert explosieve prestaties op het ijs met een sprankelende persoonlijkheid en een privéleven dat – al dan niet terecht – af en toe de roddelpers haalt.
Haar succesverhaal begon in Pyeongchang en krijgt met ieder toernooi een nieuw hoofdstuk. Of het nu gaat om medailles, records of liefdesperikelen: Suzanne blijft Nederland verbazen.
En misschien is dat wel wat haar zo bijzonder maakt – niet alleen de snelheid op het ijs, maar ook het lef om zichzelf te zijn, in alle facetten van het leven.
Jamai Loman na glorieuze Maestro-zege weer nuchter vooruit: “Het is ook gewoon weer back to business”
Nog geen 24 uur na zijn indrukwekkende overwinning in Maestro staat Jamai Loman alweer met beide benen stevig op de grond. De 39-jarige presentator en artiest wist zondagavond de finale van Maestro glansrijk te winnen met een uitvoering die zowel jury als kijkers diep raakte. Vier tienen, een staande ovatie en de felbegeerde gouden baton waren zijn beloning. Toch tempert Jamai nu al de verwachtingen over een mogelijke toekomst als professioneel dirigent.
In gesprek met Algemeen Dagblad blikt hij nuchter terug op een avond die door velen als historisch werd omschreven.
Een finale die Nederland stil kreeg
De finale van Maestro hield zondagavond heel Nederland in zijn greep. Jamai dirigeerde een technisch en muzikaal veeleisend stuk met een vanzelfsprekendheid die zelden wordt gezien in het programma. De jury was unaniem lovend en beloonde hem met de maximale score: vier tienen. Het was een moment waarop alles samenkwam — muzikaliteit, leiderschap en rust.
Op sociale media stroomden de reacties binnen. Kijkers spraken over kippenvel, ontroering en zelfs tranen. Velen noemden zijn overwinning meer dan verdiend en spraken openlijk de wens uit om Jamai vaker voor een orkest te zien staan.
Geen roze wolk, maar realisme
Toch blijkt Jamai zelf opvallend nuchter onder alle lof. “Het voelt ongelooflijk,” zegt hij. “Ik ben natuurlijk ontzettend blij. Maar het is ook gewoon weer back to business.” Die houding past bij iemand die inmiddels meerdere grote televisiecompetities op zijn naam heeft staan.
Waar anderen misschien dagenlang op een roze wolk zouden blijven hangen, kiest Jamai voor relativering. Niet uit valse bescheidenheid, maar omdat hij zijn prestaties in perspectief plaatst. “Het was een prachtige ervaring,” zegt hij, “maar ik weet ook dat het een televisieprogramma is.”
Een indrukwekkend palmares
Wie Jamai’s carrière overziet, kan niet anders dan concluderen dat zijn succeslijst uitzonderlijk is. Hij won Idols in 2003, Dancing with the Stars in 2009 en The Masked Singer in 2021. Met Maestro voegt hij daar nu een vierde grote titel aan toe.
“Als je ze zo opnoemt, is dat natuurlijk best krankzinnig,” geeft hij toe. “Maar ik doe alleen mee aan programma’s waar ik echt iets mee heb. En als ik ergens aan begin, ga ik er volledig voor.”
Die instelling lijkt een constante in zijn loopbaan: geen halve inzet, geen vrijblijvendheid.
Affiniteit als drijfveer
Wat Jamai typeert, is dat hij zijn keuzes niet baseert op kansen op winst, maar op inhoudelijke interesse. Bij Maestro was dat niet anders. Muziek speelt al zijn hele leven een centrale rol, maar dirigeren was nieuw terrein.
“Ik heb enorm veel respect gekregen voor dirigenten,” zegt hij. “Het is niet alleen techniek, maar ook communicatie, leiderschap en vertrouwen.” Die ontdekking maakte het programma voor hem waardevol, los van de uiteindelijke winst.
Verwachtingen over een dirigentenloopbaan
Na zijn overwinning klonk op sociale media en in talkshows al snel de vraag: gaat Jamai hier iets mee doen? Moeten we hem binnenkort terugzien als gastdirigent bij orkesten? Zelf is hij daar duidelijk over — en voorzichtig.
“Ik heb ontzettend veel respect voor musici die hier jarenlang voor hebben gestudeerd,” benadrukt hij. “Ik heb meegedaan aan een televisieprogramma. Dat is iets totaal anders dan een professionele loopbaan als dirigent.”
Met die woorden wil hij voorkomen dat zijn Maestro-prestatie verkeerd wordt geïnterpreteerd. Hij ziet zichzelf niet ineens als gelijke van vakdirigenten die decennia ervaring hebben opgebouwd.
“Ik ben nu niet te boeken”
Dat betekent niet dat Jamai de deur definitief sluit. Maar hij zet wel bewust een rem op de verwachtingen. “Ik heb al een heel leuke baan bij RTL,” zegt hij. “Als er iets passends voorbijkomt, zou ik dat zeker overwegen. Maar ik neem daar rustig de tijd voor.”
En dan volgt een zin die voor veel fans wellicht even slikken is: “Laat duidelijk zijn: ik ben nu niet te boeken als dirigent.”
Het is een heldere boodschap, bedoeld om de hype te temperen en ruimte te houden voor realisme.
Respect voor het vak
Jamai’s terughoudendheid wordt door veel musici juist gewaardeerd. Hij erkent expliciet dat dirigeren een ambacht is dat jaren van studie en praktijk vereist. Zijn succes in Maestro ziet hij als een bijzondere ervaring, niet als een automatisch toegangsbewijs tot het professionele circuit.
“Ik heb enorm veel geleerd,” zegt hij. “En dat neem ik mee. Maar ik ga niet doen alsof ik nu ineens iets ben wat ik niet ben.”
Publiek blijft enthousiast
Ondanks Jamai’s eigen nuchtere houding blijft het publiek razend enthousiast. Op sociale media blijven reacties binnenstromen waarin kijkers benadrukken hoe natuurlijk dirigeren hem leek af te gaan. “Het past hem,” klinkt het vaak. Sommigen spreken zelfs van een gemiste roeping.
Die waardering raakt Jamai zichtbaar, maar hij laat zich er niet door meeslepen. Hij ziet het als een compliment, geen verplichting.
Terug naar het dagelijkse werk
Voorlopig richt Jamai zich weer op zijn bestaande werkzaamheden. Zijn agenda bij RTL is goed gevuld en hij voelt zich daar op zijn plek. De ervaring van Maestro neemt hij mee als verrijking, niet als breuklijn.
“Het heeft me veel gebracht,” zegt hij. “Niet alleen muzikaal, maar ook persoonlijk. Je leert jezelf op een andere manier kennen.”
Een overwinning met blijvende impact
Hoewel Jamai zelf snel weer vooruitkijkt, is duidelijk dat zijn Maestro-overwinning een blijvende indruk heeft achtergelaten. Het programma toonde een nieuwe kant van hem — niet alleen als artiest, maar als leider, luisteraar en verbinder.
Of hij ooit nog eens een orkest zal dirigeren, laat hij bewust open. Maar dat hij iets bijzonders heeft neergezet, staat buiten kijf.
Conclusie: klasse met beide voeten op de grond
Jamai Loman bewees met zijn Maestro-zege dat talent zich soms op onverwachte plekken laat zien. Zijn overwinning was overtuigend, zijn lof terecht. Maar misschien nog indrukwekkender is zijn reactie daarna: rustig, respectvol en realistisch.
Geen grootse aankondigingen, geen snelle carrièreswitch, maar vertrouwen op timing en inhoud. Zoals hij zelf zegt: “Als er iets komt, dan komt het. En zo niet, dan was dit al ongelooflijk mooi.”
Voor nu geldt: Jamai blijft Jamai — veelzijdig, gedreven en met beide voeten stevig op de grond.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel1 jaar geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel1 jaar geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel12 maanden geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel1 jaar geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel1 jaar geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel1 jaar geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten