Connect with us

Actueel

Onze gedachten zijn momenteel bij de Wim Kieft (63): “Kan niet meer lopen”

Published

on

Waar hij jarenlang tegenstanders te slim af was met zijn scherpe inzicht, koelbloedige afwerking en onmiskenbare flair, bevindt Wim Kieft (63) zich nu in een strijd die niets met voetbal te maken heeft. De voormalige topspits, tegenwoordig geliefd om zijn droge humor en rake observaties in podcasts en talkshows, is al wekenlang volledig uit de roulatie. Wat begon als een ogenschijnlijk routineuze ingreep aan zijn kunstknie, groeide uit tot een zwaar, pijnlijk en vooral onzeker medisch traject dat zijn leven tijdelijk volledig op zijn kop zet.


Van geplande operatie naar medische nachtmerrie

De afwezigheid van Wim Kieft bleef niet onopgemerkt. Trouwe luisteraars van de populaire podcast Kieft, Jansen & Van Egmond merkten al snel dat zijn stem ontbrak. Aanvankelijk werd gedacht aan een korte herstelperiode. Collega Michel van Egmond liet destijds weten dat Wim “door zijn kunstknie was gezakt” en geopereerd moest worden. Het klonk als een technisch probleem met een voorspelbare oplossing: operatie, revalidatie, terugkeer.

Maar zo liep het niet.

In een openhartig interview met Story vertelt Kieft hoe snel de situatie verslechterde. “In het begin leek het allemaal mee te vallen,” legt hij uit. “Bij de eerste operatie hebben ze iets hersteld en een week later kon ik alweer een beetje lopen. Ik dacht: oké, dit valt mee.” Die hoop bleek van korte duur.


Infectie zet alles op scherp

Kort na de eerste ingreep sloeg het noodlot toe. Kieft kreeg te maken met een ernstige infectie in de knie, een complicatie die bij dit soort operaties zeldzaam is, maar wel extreem ingrijpend kan zijn. “Toen begon de ellende pas echt,” vertelt hij. “Ik moest opnieuw onder het mes. En die tweede operatie… dat was echt heftig.”

De pijn was intens en langdurig. “Dagenlang ondragelijk,” zegt hij zonder omwegen. “Daar word je niet bepaald een leuk mens van.” De man die bekendstaat om zijn relativerende humor en nuchtere kijk op het leven, geeft toe dat deze periode mentaal minstens zo zwaar was als fysiek.


Van zelfstandigheid naar volledige afhankelijkheid

Na de tweede operatie volgde geen herstel thuis, maar een verblijf in een revalidatiecentrum. En daar werd pas echt duidelijk hoe ingrijpend de situatie was. “Ik kan niet lopen. Ik kan niks,” zegt Kieft eerlijk. “Je bent ineens volledig afhankelijk. Dat is misschien wel het moeilijkste van alles.”

Voor iemand als Wim Kieft, die zijn hele leven gewend is geweest om op eigen benen te staan – letterlijk en figuurlijk – is dat een enorme klap. Als voetballer vocht hij zijn duels zelf uit. Later vocht hij openlijk tegen persoonlijke demonen en kwam daar sterker uit. Maar nu is hij gedwongen tot wachten, rust houden en accepteren dat hij het tempo niet bepaalt.


Leven op antibiotica en onzekerheid

De infectie maakt het herstel onvoorspelbaar. Kieft slikt momenteel zware antibiotica en leeft met de voortdurende angst dat de infectie terugkeert. “Je hoopt elke dag dat het rustig blijft,” vertelt hij. “Er zijn geen garanties. Dat maakt het mentaal slopend.”

Pas wanneer de wond volledig genezen is en de infectie definitief onder controle lijkt, kan hij beginnen aan de volgende fase: spieropbouw, mobiliteit, leren vertrouwen op zijn knie. Maar dat is toekomstmuziek. Voorlopig is het devies: afwachten.


Geduld als grootste tegenstander

Wie Wim Kieft kent, weet dat geduld niet per se zijn sterkste eigenschap is. Op het veld was hij een man van actie, timing en instinct. In de media is hij scherp, direct en ongefilterd. Juist daarom is deze fase zo confronterend.

“Je ligt letterlijk langs de zijlijn,” zo omschrijven mensen in zijn omgeving het. En dat beeld raakt. Terwijl zijn podcastcollega’s doorgaan, de voetbalwereld doordraait en het leven buiten het revalidatiecentrum verdergaat, moet Kieft accepteren dat hij even geen rol kan spelen.

Volgens ingewijden is hij geen makkelijke patiënt. Niet omdat hij ondankbaar is, maar omdat hij worstelt met het verlies van controle. Afhankelijk zijn van verpleegkundigen, schema’s, medische beslissingen – het staat haaks op wie hij altijd is geweest.


Een andere strijd dan op het veld

Toch is deze strijd fundamenteel anders dan alles wat hij eerder meemaakte. Er is geen tegenstander die je kunt lezen, geen tactiek die je kunt aanpassen. Alleen tijd, discipline en hoop.

“Het is geen kwestie van doorbijten en doorgaan,” zegt een bekende van hem. “Het is juist leren om níét te forceren. En dat is misschien wel de grootste uitdaging.”


Terugkeer onzeker, maar niet opgegeven

Wanneer Wim Kieft weer zal aanschuiven bij zijn podcast of op televisie, is volledig onduidelijk. Hij wil daar zelf geen voorspellingen over doen. “Eerst weer lopen,” klinkt het nuchter. “Dan zien we wel verder.”

Toch is er geen sprake van opgeven. Wie zijn levensverhaal kent, weet dat Kieft veerkrachtig is. Hij heeft in zijn leven al meerdere dalen gekend – sportief, persoonlijk en mentaal – en kwam daar telkens weer uit. Deze periode past in dat rijtje, al is het misschien wel een van de meest frustrerende.


Steun uit alle hoeken

Vanuit de voetbalwereld, de media en zijn vaste luisteraars stromen steunbetuigingen binnen. Collega’s laten weten hem te missen, fans spreken hun bewondering uit voor zijn openheid. Voor veel mensen is Kieft meer dan een oud-voetballer of podcaststem: hij is iemand die altijd eerlijk is, ook als het ongemakkelijk wordt.

Dat hij nu zo open spreekt over pijn, angst en afhankelijkheid, maakt indruk. Het toont een andere kant van de man die ooit moeiteloos scoorde in volle stadions.


Een gevecht dat hij wil winnen

Eén ding is duidelijk: Wim Kieft beschouwt dit als een gevecht dat hij wil winnen. Niet met bravoure, niet met grote woorden, maar stap voor stap. Met discipline, medische zorg en – hoe moeilijk ook – geduld.

Zijn grootste tegenstander is deze keer geen verdediger, geen criticus en geen innerlijke stem. Het is de tijd zelf.

En zolang hij die strijd voert, blijft de hoop levend dat hij ooit weer, op zijn eigen karakteristieke manier, zijn plek inneemt. Achter de microfoon. Aan tafel. Of gewoon weer stevig op zijn eigen benen.

Actueel

Dit is de hoge boete die je krijgt als je hondenpoep niet opruimt!

Published

on

Even de hond uitlaten en vergeten een zakje mee te nemen: het lijkt misschien onschuldig, maar het kan vervelende gevolgen hebben. In veel Nederlandse gemeenten geldt namelijk een opruimplicht voor hondenpoep. Wie een drol op straat, de stoep of in het park laat liggen, kan daarvoor een boete krijgen. De precieze regels en bedragen verschillen echter per gemeente.

Voor hondenbezitters is het daarom belangrijk om te weten wat er tijdens een wandeling van hen wordt verwacht. Niet alleen om een bekeuring te voorkomen, maar vooral om straten, parken en andere openbare plekken schoon te houden.

Hondenpoep opruimen is meestal verplicht

Gemeenten kunnen hun regels rond honden vastleggen in de Algemene Plaatselijke Verordening, beter bekend als de APV.

Daarin staat bijvoorbeeld waar honden aangelijnd moeten zijn, welke gebieden verboden zijn voor honden en op welke plaatsen een opruimplicht geldt.

In veel gemeenten komt het erop neer dat de begeleider van een hond de uitwerpselen direct moet verwijderen wanneer het dier zijn behoefte doet op een openbare plek.

Denk daarbij aan stoepen, straten, plantsoenen, parken en andere plekken waar mensen wandelen of recreëren.

Er kunnen uitzonderingen bestaan. Sommige gemeenten hebben speciale hondenuitlaatplaatsen, hondentoiletten of andere aangewezen gebieden waar afwijkende regels gelden.

Kijk daarom altijd naar de plaatselijke voorschriften en eventuele borden.

Waarom zijn gemeenten zo streng?

Een achtergelaten hondendrol is voor veel mensen vooral een grote bron van ergernis, maar gemeenten hebben meer redenen om een opruimplicht in te voeren.

Uitwerpselen kunnen de openbare ruimte vervuilen en zijn bijzonder vervelend op plekken waar veel kinderen spelen, mensen sporten of wandelaars langskomen.

Ook voor mensen met een rolstoel, kinderwagen of visuele beperking kan hondenpoep op een stoep voor extra overlast zorgen.

Daar komt bij dat hondenpoep bacteriën en parasieten kan bevatten.

De eenvoudigste oplossing is daarom duidelijk: opruimen zodra je hond zijn behoefte heeft gedaan.

Wie controleert hier eigenlijk op?

De handhaving van plaatselijke hondenregels ligt doorgaans bij gemeentelijke toezichthouders en buitengewoon opsporingsambtenaren, oftewel boa’s.

Zij kunnen controleren op locaties waar regelmatig klachten over hondenpoep binnenkomen.

Wanneer bewoners herhaaldelijk melding maken van overlast in een bepaalde straat of een park, kan een gemeente besluiten daar vaker toezicht te houden.

Wie daadwerkelijk wordt betrapt op het niet opruimen van hondenpoep, kan vervolgens een bekeuring krijgen.

Wat een toezichthouder precies moet vaststellen en welke bevoegdheden daarbij gelden, hangt af van de betreffende overtreding en de lokale regelgeving.

Hoe hoog is de boete?

Daar bestaat niet één simpel antwoord op.

De regels rond hondenpoep zijn lokaal geregeld en ook de financiële gevolgen kunnen daardoor verschillen. Bovendien kunnen tarieven in de loop van de tijd veranderen.

Wie precies wil weten welke regels en bedragen in zijn of haar woonplaats gelden, kan daarom het beste de website of APV van de eigen gemeente raadplegen.

Een boete is in ieder geval een onnodige kostenpost voor iets wat met een simpel hondenpoepzakje gemakkelijk te voorkomen is.

Regels verschillen per gemeente

Het is belangrijk om niet automatisch aan te nemen dat de regels overal hetzelfde zijn.

De ene gemeente beschikt over speciale uitlaatstroken, terwijl een andere gemeente juist verschillende gebieden heeft aangewezen waar honden helemaal niet mogen komen.

Denk bijvoorbeeld aan bepaalde speelplaatsen, schoolpleinen, sportterreinen of recreatiegebieden.

Ook voor losloopgebieden kunnen aparte voorschriften gelden.

Let tijdens het wandelen daarom goed op de bebording. Zeker wanneer je met je hond in een andere gemeente verblijft, kan het verstandig zijn vooraf de lokale regels te controleren.

Dat geldt helemaal wanneer je de grens overgaat naar bijvoorbeeld België of Duitsland. Daar kunnen weer andere lokale voorschriften gelden.

Zorg dat je altijd zakjes bij je hebt

Een goede voorbereiding voorkomt vrijwel alle problemen.

Zorg ervoor dat je standaard meerdere hondenpoepzakjes meeneemt tijdens iedere wandeling. Een kleine dispenser aan de riem is daarvoor een eenvoudige oplossing.

Het is verstandig om meer dan één zakje mee te nemen. Je hond kan tijdens een langere wandeling immers meerdere keren zijn behoefte doen.

Bewaar daarnaast een voorraad bij de voordeur, in je jas of in de auto. Zo is de kans kleiner dat je pas halverwege de wandeling ontdekt dat je geen zakjes bij je hebt.

Voor grotere honden kunnen extra ruime en stevige zakken prettiger zijn.

Zo maak je opruimen makkelijker

Niet iedereen vindt het prettig om hondenpoep met een zakje op te pakken. Een speciale hondenpoepschep kan dan uitkomst bieden.

Vooral op gras of andere zachte ondergronden kan zo’n hulpmiddel praktisch zijn.

Ook een klein flesje handgel kan handig zijn om tijdens langere wandelingen bij je te hebben.

Wie ’s avonds wandelt, kan daarnaast een klein zaklampje gebruiken of het licht van de telefoon inschakelen. In het donker is het soms verrassend lastig om precies terug te vinden waar de hond zijn behoefte heeft gedaan.

Geen afvalbak? Dan toch meenemen

Een veelgehoord excuus is dat er nergens een afvalbak in de buurt staat.

Dat ontslaat een hondenbezitter echter niet automatisch van de opruimplicht.

Doe de uitwerpselen in een goed afgesloten zakje en neem dat mee totdat je een geschikte afvalbak tegenkomt.

Een gevuld hondenpoepzakje achterlaten in een berm, aan een hek hangen of in een boom leggen is uiteraard geen oplossing. De poep is dan wel van de grond verdwenen, maar daarvoor komt plastic zwerfafval in de plaats.

Mag hondenpoep in de gft-bak?

Ook bij het weggooien is enige aandacht nodig.

Zakjes die worden verkocht als biologisch afbreekbaar of composteerbaar klinken aantrekkelijk, maar dat betekent niet automatisch dat ze in iedere gft-bak of op een composthoop thuishoren.

De voorschriften voor afvalverwerking kunnen lokaal verschillen. Controleer daarom bij de eigen gemeente hoe hondenpoep moet worden weggegooid.

In veel situaties is een goed afgesloten zakje in het daarvoor bestemde afval de veiligste en eenvoudigste oplossing.

En in het bos dan?

Ook bestaat regelmatig het idee dat een hondendrol in een bos of natuurgebied zonder problemen kan blijven liggen.

Dat is niet vanzelfsprekend.

Natuurbeheerders kunnen eigen regels hanteren en ook gemeentelijke voorschriften kunnen van toepassing zijn. Daarnaast kunnen grote hoeveelheden hondenpoep ongewenste gevolgen hebben voor de omgeving.

Controleer daarom de regels van het betreffende natuurgebied en ga er niet automatisch vanuit dat opruimen buiten de bebouwde kom nergens nodig is.

Houd rekening met andere buurtbewoners

Zelfs wanneer je de uitwerpselen netjes opruimt, kun je rekening houden met waar je hond zijn behoefte doet.

Laat een hond bijvoorbeeld liever niet midden op een speelveldje, direct voor een voordeur of op iemands oprit poepen.

Dat voorkomt irritatie tussen buurtbewoners.

Wie regelmatig dezelfde route loopt, kan bovendien bewust kiezen voor plekken waar voldoende afvalbakken staan. Dat maakt het makkelijker om een gebruikt zakje snel kwijt te kunnen.

Iemand anders laat jouw hond uit

Laat je regelmatig iemand anders met de hond wandelen, zorg dan dat ook die persoon weet welke regels gelden.

Geef kinderen, familieleden, buren of andere tijdelijke hondenuitlaters voldoende zakjes mee en spreek af dat de uitwerpselen altijd worden opgeruimd.

Maak je gebruik van een professionele hondenuitlaatservice, dan mag je verwachten dat deze bekend is met de plaatselijke regels. Toch kan het geen kwaad om vooraf duidelijke afspraken te maken over het uitlaten en opruimen.

Toch een boete gekregen?

Word je aangesproken door een toezichthouder, blijf dan rustig en vraag indien nodig om uitleg over de geconstateerde overtreding.

Wie het niet eens is met een opgelegde sanctie, kan op het document bekijken welke mogelijkheden er zijn om daartegen op te komen en welke termijn daarvoor geldt.

De procedure kan verschillen afhankelijk van het soort beschikking.

Het is daarom verstandig om de informatie op de bekeuring of beschikking zorgvuldig te lezen.

Een zakje voorkomt een hoop gedoe

Uiteindelijk is de oplossing verrassend eenvoudig.

Neem tijdens iedere wandeling voldoende hondenpoepzakjes mee en ruim de uitwerpselen van je hond direct op waar dat verplicht is. Daarmee voorkom je niet alleen het risico op een boete, maar vooral een hoop ergernis bij andere mensen.

En twijfel je over de regels? Controleer dan de APV of website van je eigen gemeente. Want hoewel de opruimplicht op veel plaatsen geldt, kunnen de precieze voorschriften per woonplaats verschillen.

Continue Reading

Trending

  • Actueel2 jaar ago

    Hardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’

  • Actueel2 jaar ago

    Jutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien

  • Actueel2 jaar ago

    Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’

  • Actueel2 jaar ago

    Kijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald

  • Actueel2 jaar ago

    André Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg

  • Actueel2 jaar ago

    Zangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten

  • Actueel2 jaar ago

    Ophef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg

  • Actueel2 jaar ago

    Volgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔