Actueel
Joke heeft spijt: ‘Mijn lichaam staat vol met zijn naam, wel 250 keer’
Joke (52) vond de moed om opnieuw te beginnen na jaren van controle en angst: “Ik was mezelf kwijt, maar niet voorgoed”
Toen Joke (52) enkele jaren geleden Hans leerde kennen, dacht ze dat het lot had toegeslagen. Het voelde alsof hun ontmoeting voorbestemd was — een nieuw begin na een moeilijke periode in haar leven. Familie en vrienden waren verbaasd over hoe snel de relatie zich ontwikkelde, maar Joke zag alleen de warmte en aandacht die ze al zo lang had gemist.
Wat begon als een liefdevol sprookje, veranderde echter langzaam in een verstikkend verhaal. Achter gesloten deuren nam Hans stukje bij beetje de controle over haar leven. Voor Joke begon een periode waarin ze haar vrijheid, haar identiteit en zelfs haar lichaam kwijtraakte — maar uiteindelijk ook de moed vond om zichzelf terug te vinden.
Liefde die omsloeg in controle
In het begin leek alles perfect. Hans was charmant, complimenteus en leek oprecht geïnteresseerd in haar dromen en geloof. Hij sprak over een gezamenlijke toekomst en overtuigde haar dat ze samen een bijzondere roeping hadden.
“Hij gaf me het gevoel dat ik speciaal was,” vertelt Joke. “Dat ik eindelijk iemand had gevonden die me begreep.”
Maar na verloop van tijd begonnen de kleine signalen van controle zichtbaar te worden. Hij bepaalde met wie ze sprak, wat ze droeg en wanneer ze haar familie mocht zien. Zijn woorden klonken liefdevol, maar gingen steeds vaker gepaard met voorwaarden.
Geloof als middel om te overheersen
Hans wist dat Joke gelovig was en gebruikte haar vertrouwen in het geloof als middel om macht uit te oefenen. Hij beweerde namens God te spreken en stuurde haar bijbelteksten die volgens hem “bevestigden” wat hij zei. Soms deed hij zelfs alsof die berichten van een hogere stem afkomstig waren.
“Ik dacht dat ik iets bijzonders mocht doen, een soort spirituele opdracht,” vertelt Joke. “Maar eigenlijk raakte ik mezelf kwijt in zijn woorden.”
Elke beslissing, hoe klein ook, moest via hem lopen. Haar geloof — ooit een bron van kracht — werd een instrument van controle. Wat begon als toewijding aan iets groters, veranderde in totale afhankelijkheid.
Langzaam verdween haar eigen identiteit
Hans eiste dat Joke alles uit haar verleden zou loslaten. Foto’s, kleding en persoonlijke herinneringen moesten verdwijnen. Alles wat haar herinnerde aan haar vroegere leven, werd volgens hem “niet zuiver” genoemd.
Het huis waarin ze woonde, veranderde stap voor stap in een lege ruimte zonder kleur of warmte. Zelfs kleine voorwerpen — een ketting van haar moeder, een schilderij van een vriendin — werden weggehaald.
“Op een dag keek ik om me heen en zag niets meer wat van mij was,” zegt Joke. “Alsof ik uit mijn eigen leven was gewist.”
Wanneer liefde bezit wordt
De controle stopte niet bij haar gedachten of omgeving. Hans begon ook over haar lichaam te beslissen. Hij vond dat hun verbondenheid letterlijk zichtbaar moest zijn en dwong haar urenlang onder de tattoonaald te zitten om zijn naam en symbolen op haar huid te laten zetten.
Zelfs wanneer ze ziek was of pijn had, moest ze door. De sessies duurden soms een halve dag, en de wonden die achterbleven waren niet alleen lichamelijk.
“Hij zei dat het een teken van liefde was,” herinnert Joke zich. “Maar het voelde als iets dat me vastketende.”
De littekens op haar huid werden een dagelijkse herinnering aan de macht die hij over haar had.
De grens van vernedering
De fysieke pijn ging gepaard met vernedering en angst. Joke mocht geen pijnstillers nemen en werd bij klachten soms gedwongen om urenlang in koud water te zitten. De kou, de angst en het verlies van controle maakten haar nog kwetsbaarder.
“Ik voelde me geen mens meer,” zegt ze zacht. “Elke dag hoopte ik dat het de laatste keer was.”
Voor buitenstaanders was er niets te merken. De situatie speelde zich af achter gesloten deuren — een patroon dat bekendstaat als intieme terreur: een vorm van structurele controle waarbij een partner langzaam alle vrijheid van de ander afneemt.
Dit bericht op Instagram bekijken
Gevangen in stilte
De angst om te spreken hield Joke jarenlang gevangen. Ze durfde niemand in vertrouwen te nemen. Zelfs wanneer ze vrienden kort sprak, glimlachte ze en zei dat alles goed ging.
Haar omgeving zag hooguit de tatoeages en trok daar eigen conclusies uit. De schaamte groeide, waardoor ze zich nog verder terugtrok.
“Mensen keken me aan alsof ik die keuzes zelf had gemaakt,” vertelt ze. “Ze zagen niet wat erachter zat.”
Financieel raakte ze intussen alles kwijt. Haar huis, haar spaargeld — alles ging op in de controle van haar partner. Uiteindelijk belandde ze in een caravan, met nauwelijks middelen om rond te komen.
Screenshot
Het breekpunt
Pas na een heftige ruzie vond Joke de moed om actie te ondernemen. Toen Hans haar opnieuw dreigde te isoleren, greep ze naar haar telefoon om de politie te bellen.
Dat moment werd het kantelpunt. Hans verliet haar en Joke kreeg hulp via een opvangorganisatie.
“Voor het eerst voelde ik dat ik weer kon ademen,” zegt ze. “Ik had niets meer, maar ik was vrij.”
Via een hulpverlener kwam ze in contact met Andy Han van Stichting Spijt van Tattoo, een specialist in het verwijderen van ongewenste tatoeages. Andy besloot haar kosteloos te helpen.
Een langzaam herstel
De behandelingen waren zwaar, fysiek en emotioneel. Elke sessie bracht pijn, maar ook een stukje bevrijding. De inkt verdween langzaam — en daarmee ook de sporen van controle die haar jarenlang hadden achtervolgd.
“Elke keer als een stukje van zijn naam vervaagde, voelde het alsof ik mezelf terugvond,” zegt Joke.
Het proces duurt jaren, maar het biedt haar de kans om opnieuw in de spiegel te kijken zonder overal herinneringen aan het verleden te zien.
Leven met littekens — en kracht
Vandaag woont Joke weer zelfstandig. Ze werkt aan haar herstel, fysiek én mentaal. De littekens blijven zichtbaar, maar ze ziet ze niet langer als een teken van pijn — eerder als bewijs van overleven.
“Mijn huid vertelt een verhaal,” zegt ze. “Niet van hem, maar van mij. Van iemand die gevallen is en weer is opgestaan.”
Ze gebruikt haar ervaring nu om anderen te steunen die vastzitten in een vergelijkbare situatie. Via praatgroepen en lotgenotendagen probeert ze taboes te doorbreken rond psychische en relationele dwang.
Een boodschap van hoop
Joke weet dat herstel tijd kost. Toch wil ze met haar verhaal laten zien dat er altijd een uitweg bestaat.
“Ik dacht dat ik voorgoed verloren was,” zegt ze. “Maar hulp bestaat echt. Er zijn mensen die luisteren zonder te oordelen.”
Voor iedereen die zich gevangen voelt in een relatie vol angst of controle, heeft ze één boodschap:
“Praat erover. Schaam je niet. Jij verdient vrijheid.”
Slot: vrijheid stap voor stap
Joke’s verhaal laat zien hoe liefde kan verschuiven naar macht, en hoe moeilijk het is om daaraan te ontsnappen. Maar het toont ook iets anders: dat herstel mogelijk is, zelfs na jaren van controle.
Met elke behandeling, met elke stap buiten de deur, verovert Joke haar leven terug. Ze is niet langer de vrouw die leefde onder dwang — ze is iemand die haar stem hervonden heeft.
“Ik was mezelf kwijt,” zegt ze. “Maar niet voorgoed.”
De Nederlandse acteur Peter Faber is op 82-jarige leeftijd overleden. Zijn familie maakte vrijdag bekend dat hij donderdag in alle rust is gestorven, omringd door zijn naasten. Met zijn overlijden neemt Nederland afscheid van een van de meest veelzijdige en geliefde acteurs van de afgelopen decennia. Tijdens een indrukwekkende carrière speelde Faber in talloze films, televisieseries en theaterproducties en groeide hij uit tot een icoon van de Nederlandse podiumkunsten.
Een carrière die ruim vijftig jaar omspande
Peter Faber wist generaties kijkers en theaterliefhebbers te raken met zijn veelzijdige acteertalent. Zijn doorbraak kwam halverwege de jaren zeventig met zijn hoofdrol in de verfilming van Max Havelaar, gebaseerd op het beroemde boek van Multatuli. Die rol betekende het begin van een indrukwekkende loopbaan waarin hij uitgroeide tot een van de bekendste acteurs van Nederland.
Kort daarna volgden rollen in internationale en Nederlandse filmklassiekers. Zo was hij te zien in de oorlogsfilm A Bridge Too Far, speelde hij mee in Soldaat van Oranje, Ciske de Rat en de populaire familiefilm Schatjes!. Ook op televisie was Faber jarenlang een vertrouwd gezicht, onder meer in series als Prettig Geregeld en Duel in de Diepte.
Zijn indrukwekkende staat van dienst leverde hem veel waardering op binnen de Nederlandse cultuurwereld. Niet alleen het grote publiek, maar ook vakgenoten prezen zijn vakmanschap. Twee keer werd hij onderscheiden met de prestigieuze Louis d’Or, een van de hoogste toneelprijzen van Nederland.
Medeoprichter van Het Werkteater
Naast zijn film- en televisiewerk speelde Peter Faber een belangrijke rol binnen het Nederlandse theater. Begin jaren zeventig stond hij aan de wieg van Het Werkteater, een vernieuwend theatercollectief dat grote invloed had op het Nederlandse toneellandschap.
Binnen dit gezelschap ontmoette hij actrice Shireen Strooker, met wie hij later trouwde. Samen kregen zij twee kinderen. In totaal trouwde Faber vijf keer en werd hij vader van vijf kinderen.
Zijn persoonlijke leven kende veel veranderingen, maar zijn liefde voor het acteren bleef altijd onveranderd.
Tot op hoge leeftijd actief
Waar veel acteurs op latere leeftijd afscheid nemen van het vak, bleef Peter Faber tot ver in zijn tachtigste actief. Zijn laatste filmrol speelde hij in 2023 in Sweet Dreams, waarin hij samen met zijn zoon Jesse Faber voor de camera stond. De film werd later geselecteerd als Nederlandse inzending voor de Oscars.
Ook op televisie bleef hij zichtbaar. Zo verscheen hij vorig jaar nog in een aflevering van Medisch Centrum West.
Daarnaast leerde een nieuw publiek hem kennen dankzij het populaire RTL-programma Beter Laat Dan Nooit. Samen met Gerard Cox, Barrie Stevens en Willibrord Frequin maakte hij twee seizoenen lang bijzondere reizen onder begeleiding van Olcay Gulsen en Katja Schuurman.
Zijn humor, levenslust en openhartigheid maakten hem ook buiten het acteren geliefd bij een breed publiek.
Moeilijke jeugd
Achter de succesvolle carrière schuilde een moeilijke jeugd. Peter Faber werd geboren uit een Duitse moeder en een Nederlandse arbeider. Hij vertelde later meerdere keren dat hij als kind weinig zelfvertrouwen meekreeg.
Volgens Faber hoorde hij regelmatig dat hij niets waard zou zijn en nooit iets zou bereiken. Ook kreeg hij te maken met huiselijk geweld.
Op vijftienjarige leeftijd besloot hij het ouderlijk huis te verlaten.
Daarna volgden zware jaren waarin hij op straat leefde en allerlei tijdelijke baantjes aannam. Hij werkte onder meer als schoonmaker en bordenwasser en wist lange tijd niet welke richting zijn leven zou nemen.
Zijn grote doorbraak kwam pas nadat een kapper uit Amsterdam-Noord hem aanraadde auditie te doen voor een toneelstuk in Het Zonnehuis.
Die kans veranderde zijn leven voorgoed.
“Ik ga liever dóór”
Peter Faber stond bekend om zijn enorme werklust. In interviews vertelde hij regelmatig dat hij nooit stil wilde zitten.
In een interview uit 2018 legde hij uit waarom hij het liefst altijd in beweging bleef.
Hij hield er niet van om lang op dezelfde plek te blijven of uren stil te zitten. Volgens hem was het leven bedoeld om vooruit te blijven gaan.
Ook sprak hij vaak over zijn liefde voor acteren.
Hij zag zijn werk nooit als een verplichting, maar als een manier van leven.
Volgens Faber voelde hij zich juist vrij doordat hij kon blijven spelen, optreden en nieuwe rollen aannemen.
Die energie bleef hij tot op hoge leeftijd behouden.
Gezondheid ging achteruit
De afgelopen jaren kreeg Peter Faber steeds vaker te maken met gezondheidsproblemen.
Acht jaar geleden onderging hij al een openhartoperatie. Hoewel hij daarna weer aan het werk ging, bleef zijn gezondheid kwetsbaar.
Begin juli werd hij opnieuw opgenomen in het ziekenhuis nadat hij last kreeg van ernstige benauwdheidsklachten.
Uit onderzoek bleek dat zijn hartproblemen niet langer behandeld konden worden.
Volgens zijn familie is hij donderdag uiteindelijk rustig overleden in het bijzijn van zijn dierbaren.
Openbaar afscheid
De familie heeft laten weten dat iedereen de gelegenheid krijgt om afscheid te nemen van de acteur.
Op maandag 17 augustus wordt in Het Zonnehuis in Amsterdam-Noord een openbaar afscheid georganiseerd. Tussen 10.00 en 12.00 uur kunnen belangstellenden daar een laatste eer bewijzen aan de acteur die juist op die plek zijn eerste stappen in de theaterwereld zette.
Daarmee krijgt zijn indrukwekkende levensloop een symbolisch slot: op de plek waar zijn carrière ooit begon, nemen familie, vrienden, collega’s en bewonderaars afscheid van een van de grootste acteurs die Nederland heeft voortgebracht.
Een blijvende erfenis
Met het overlijden van Peter Faber verliest Nederland een acteur die generaties wist te inspireren. Zijn indrukwekkende rollen op het toneel, in films en op televisie hebben een blijvende plaats gekregen in de Nederlandse cultuurgeschiedenis.
Zijn collega’s herinneren hem als een bevlogen vakman met een enorme liefde voor zijn beroep, terwijl het grote publiek hem zal blijven herinneren als een acteur die ieder personage geloofwaardig wist neer te zetten.
Hoewel Peter Faber er niet meer is, leeft zijn werk voort in de vele films, series en theaterproducties waarin hij zijn onmiskenbare talent liet zien. Zijn nalatenschap zal nog jarenlang voortleven bij iedereen die van Nederlandse film en theater houdt.
-
Actueel2 jaar agoHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel2 jaar agoJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel2 jaar agoMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel1 jaar agoKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel2 jaar agoAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel2 jaar agoOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel2 jaar agoVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel2 jaar agoZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten