Connect with us

Actueel

John de Wolf gebroken: ”Ze leeft niet meer”

Published

on

John de Wolf, een naam die in de voetbalwereld synoniem staat voor kracht en onverzettelijkheid, heeft in zijn carrière veel meegemaakt. Als speler was hij berucht om zijn harde spel en kreeg hij de bijnaam ’t Beest van Rotterdam. Maar achter deze stoere façade schuilt een man die diep geraakt is door een persoonlijke tragedie: het gevecht van zijn moeder tegen Alzheimer. Voor de inmiddels 62-jarige oud-voetballer is dit een strijd waar hij geen oplossing voor heeft.


“Ze herkent me niet meer”

In een openhartig interview met het weekblad Privé eerder dit jaar, deelde De Wolf het schrijnende verhaal van zijn 82-jarige moeder, bij wie Alzheimer is vastgesteld. De z!ekte heeft haar zo in haar greep dat ze haar eigen zoon niet meer herkent. “Er zit geen leven meer in haar,” vertelde hij destijds.

De realiteit is keihard voor De Wolf. Als iemand die bekendstaat om zijn robuustheid, zowel op als buiten het veld, is dit een situatie die hem emotioneel aan het wankelen brengt. “Ik zei toen ik bij haar kwam: ‘Ik ben het, John, je zoon.’ Toen antwoordde mijn moeder: ‘Dat kunnen ze allemaal wel zeggen.’” Het is een uitspraak die de harde realiteit van Alzheimer pijnlijk duidelijk maakt.


Een onmenselijk proces

In een recent interview met sportmagazine Helden sprak De Wolf opnieuw over de toestand van zijn moeder. Hij beschreef hoe de z!ekte haar niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en karakterologisch heeft veranderd. “Ze heeft een heel ander karakter gekregen. Het is mijn moeder nog wel, maar eigenlijk ook niet,” verzuchtte hij.

De Wolf benoemt de situatie als “mensonterend.” Het is moeilijk te bevatten dat iemand die hij zijn hele leven heeft gekend, nu zo veranderd is door de z!ekte. Het gevoel van machteloosheid is groot, vooral omdat er geen genezing is voor Alzheimer. “Als ik zie hoe mijn moeder er nu aan toe is… Ik wil haar zo niet zien lijden,” aldus de oud-voetballer.


Een wrang familiepatroon

Wat de situatie nog wranger maakt, is dat Alzheimer al eerder zijn familie heeft geraakt. Johns oma leed eveneens aan deze slopende z!ekte. De moeder van John verzorgde destijds haar eigen moeder en maakte toen een opmerking die nu bijzonder beladen is. “Ze zei altijd: ‘Zo wil ik niet worden. Mocht dat wel zo zijn, dan geef je maar een paar pillen of een spuitje.’”

Deze wens is echter nooit officieel vastgelegd, waardoor Johns moeder nu een lot ondergaat dat ze zelf nooit heeft gewild. “Het is in mijn ogen een teken van echte liefde als je daar eerder een einde aan kan laten maken,” stelt De Wolf.

Het is een onderwerp dat hij met veel pijn en verdriet bespreekt, en dat tegelijkertijd de complexe discussie rondom euth*nasie en Alzheimer aanzwengelt.


De impact op John

Voor iemand als John de Wolf, die altijd heeft gestreden voor zijn successen en als baken van kracht werd gezien, is het moeilijk om toe te moeten kijken hoe zijn moeder zo achteruitgaat.

Het is een strijd waar hij als zoon geen controle over heeft, wat de situatie des te schrijnender maakt. Zijn openheid over de situatie laat zien hoe diep de z!ekte Alzheimer niet alleen patiënten, maar ook hun geliefden raakt.


Steunbetuigingen

Het verhaal van John de Wolf en zijn moeder raakt niet alleen de voetbalwereld, maar ook mensen daarbuiten. Alzheimer is een z!ekte die in vele families voorkomt, en Johns verhaal geeft een gezicht aan de ontelbare gezinnen die dagelijks met dezelfde worstelingen te maken hebben.

De openheid van De Wolf wordt dan ook met veel respect ontvangen. Op sociale media stromen de steunbetuigingen binnen. Mensen spreken hun medeleven uit en bedanken hem voor zijn eerlijkheid.

Het toont aan hoe belangrijk het is om dit soort verhalen te blijven delen, zodat er meer aandacht en begrip ontstaat voor de impact van Alzheimer.


Een bredere discussie

Johns verhaal raakt aan een groter vraagstuk: hoe gaan we om met mensen die lijden aan 0ngeneeslijke z!ekten zoals Alzheimer? Zijn pleidooi voor eerder ingrijpen bij ondraaglijk lijden zet de discussie rondom euth*nasie opnieuw op scherp.

Veel mensen herkennen zich in de situatie en hopen dat Johns openheid bijdraagt aan meer bewustwording en mogelijk verandering in beleid.


Conclusie

John de Wolf, ooit het onwrikbare boegbeeld van het Nederlandse voetbal, laat in zijn persoonlijke verhaal zien hoe kwetsbaar het leven kan zijn.

Zijn strijd is niet meer op het veld, maar in zijn hart, terwijl hij toekijkt hoe Alzheimer zijn moeder stukje bij beetje van hem afneemt. Het is een aangrijpend verhaal dat laat zien dat zelfs de sterkste onder ons worstelen met de pijn van verlies.

Onze gedachten zijn bij John, zijn moeder en alle families die te maken hebben met Alzheimer. Laten we niet vergeten hoe belangrijk het is om steun en liefde te bieden in deze moeilijke tijden. Heb je zelf een boodschap voor John? Laat dan een reactie achter om je steun te betuigen.

Actueel

Witte mannen gaan naar achteren bij Lowlands-optreden Sophie Straat

Published

on

Sophie Straat heeft tijdens haar optreden op Lowlands opnieuw voor een opvallend moment gezorgd. De zangeres vroeg witte mannen in het publiek om tijdens een moshpit naar achteren te gaan en ruimte te maken voor vrouwen, mensen van kleur en queer personen. Het publiek gaf massaal gehoor aan haar oproep. Daarmee herhaalde Straat bewust een actie die eerder deze zomer voor een flinke discussie zorgde.

Witte mannen maken plaats tijdens optreden

Tegen het einde van haar optreden op Lowlands richtte Sophie Straat zich rechtstreeks tot haar publiek. Ze wilde een moshpit organiseren, maar stelde daar ditmaal opnieuw een duidelijke voorwaarde aan.

Witte mannen werden gevraagd een stap naar achteren te zetten, zodat anderen vooraan ruimte kregen. Veel bezoekers luisterden naar de oproep. Voor het podium ontstond vervolgens een grote moshpit waarin voornamelijk vrouwen, mensen van kleur en queer personen te zien waren.

Straat maakte daarbij duidelijk dat ze achter haar eerdere oproep blijft staan.

“En kom niet aan met dat we allemaal gelijk zijn, want dat zijn we dus niet. Dit is de laatste keer dat ik het uitleg”, zei ze vanaf het podium.

Veel ophef na eerdere oproep

Het was niet de eerste keer dat Sophie Straat een dergelijke actie organiseerde. Eerder deze zomer deed ze een vergelijkbare oproep tijdens een optreden en dat leverde een storm aan reacties op.

Niet iedereen kon zich vinden in haar boodschap. Straat kreeg naar eigen zeggen grote hoeveelheden haatberichten en zelfs doodsbedreigingen. Ook werd er aangifte tegen haar gedaan.

De kwestie werd uiteindelijk beoordeeld door het Openbaar Ministerie. Dat concludeerde dat de zangeres met haar uitspraken niet had aangezet tot haat of discriminatie. Volgens het OM was er geen sprake van een strafbaar feit.

De discussie bleef desondanks doorgaan.

Tijdens haar optreden op Lowlands besloot Straat daarom zelf terug te blikken op wat ze haar “gekke zomer” noemde. Daarbij spaarde ze haar critici niet.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door NU.nl (@nu.nl)

‘Al die huilende mannen’

De zangeres maakte vanaf het podium duidelijk dat ze weinig begrip heeft voor een deel van de kritiek die ze kreeg.

“Al die huilende mannen”, zei Straat, waarop vanuit het publiek luid werd gereageerd.

Vervolgens imiteerde ze spottend een argument dat ze de afgelopen tijd naar eigen zeggen regelmatig voorbij zag komen.

“Ik luister niet eens naar haar muziek, maar ik wil wel vooraan kunnen staan”, zei ze.

Volgens Straat zijn er andere onderwerpen waarbij mannen hun stem juist nadrukkelijk zouden kunnen laten horen.

“Er zijn genoeg plekken waar jullie vooraan kunnen staan. Bij het politieke debat bijvoorbeeld, als het gaat over vrouwenhaat, transhaat, misogynie, racisme, discriminatie.”

Daarmee koppelde ze de discussie rond haar optredens opnieuw aan de maatschappelijke thema’s die ook een belangrijke rol spelen in haar muziek.

Straat verandert haar standpunt niet

De commotie van eerder deze zomer lijkt Sophie Straat er niet toe te hebben gebracht haar aanpak te veranderen.

Begin augustus deed ze tijdens een optreden in Genk opnieuw een vergelijkbare oproep. Op Lowlands ging ze daar dus mee door.

Dat Straat inmiddels ook de humor van de ontstane discussie probeert in te zien, bleek toen ze tijdens het optreden haar gitarist introduceerde.

“De enige cishetero man die vooraan mag staan bij Sophie Straat”, grapte ze.

De opmerking kon rekenen op gelach en gejuich vanuit het publiek.

Protestmuziek centraal op Lowlands

De maatschappelijke boodschap beperkte zich tijdens het optreden niet tot de moshpit. Straat staat bekend om haar uitgesproken protestmuziek en bracht ook op Lowlands verschillende nummers waarin politieke en sociale onderwerpen centraal staan.

Ze begon haar optreden met Vrijheid, Gelijkheid, Zusterschap. Het nummer kreeg eerder extra aandacht nadat het massaal werd gestreamd als tegenreactie op een lied tegen asielzoekerscentra.

Ook andere onderwerpen kwamen tijdens haar show voorbij. In haar muziek zingt Straat onder meer over discriminatie, politiegeweld, klimaatproblematiek en het geweld tegen Palestijnen.

Daarmee bleef haar optreden niet beperkt tot muziek alleen. Zoals vaker gebruikte de zangeres het podium om haar eigen maatschappelijke en politieke standpunten nadrukkelijk naar voren te brengen.

Rustig einde na stevige show

Na de harde gitaren, politieke boodschappen en verschillende moshpits koos Sophie Straat voor een veel rustiger slot.

Ze sloot haar optreden af met De Witte Duif. Ook daarbij richtte ze zich nog eenmaal rechtstreeks tot de aanwezige festivalgangers.

Straat riep haar publiek op om zich te blijven uitspreken wanneer zij onrecht zien en benadrukte dat mensen volgens haar een gezamenlijke verantwoordelijkheid hebben om hun stem te gebruiken.

“Dat is onze taak, onze collectieve verantwoordelijkheid. Gebruik de woorden”, zei ze.

Vervolgens kwam ze met een laatste boodschap: “De woorden ‘pop stars against nazis’ zijn niet eng, nazi’s zijn eng.”

Daarmee kwam een einde aan een optreden waarin Sophie Straat opnieuw duidelijk maakte dat ze niet van plan is haar uitgesproken karakter te veranderen.

De eerdere kritiek en zelfs de bedreigingen hebben haar er in ieder geval niet van weerhouden om dezelfde oproep opnieuw te doen. Op Lowlands gingen veel witte mannen daadwerkelijk naar achteren, waarna voor het podium de moshpit ontstond die Straat voor ogen had.

Of daarmee ook een einde komt aan de discussie rond haar oproep valt te betwijfelen. Straat zelf lijkt daar inmiddels duidelijk over: wat haar betreft is haar standpunt voldoende uitgelegd.

Continue Reading

Trending

  • Actueel2 jaar ago

    Hardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’

  • Actueel2 jaar ago

    Jutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien

  • Actueel2 jaar ago

    Martijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’

  • Actueel2 jaar ago

    Kijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald

  • Actueel2 jaar ago

    André Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg

  • Actueel2 jaar ago

    Ophef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg

  • Actueel2 jaar ago

    Volgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔

  • Actueel2 jaar ago

    Zangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten