Estelle van ’t Schip over haar moeder Daniëlle: “Ik leef voort in jou”

Bijna twee jaar na het verlies van haar moeder Daniëlle van ’t Schip blikt dochter Estelle van ’t Schip in een openhartig gesprek met LINDA. terug op de laatste periode die ze samen doormaakten. Ze vertelt over hun hechte band, de laatste woorden van haar moeder en hoe r0uw haar leven blijvend heeft veranderd.

Een familie vol muziek en sport

Daniëlle van ’t Schip werd in 1968 geboren als dochter van Willeke Alberti en Joop Oonk. Muziek stroomde door haar aderen, maar haar leven kreeg een andere wending toen ze trouwde met John van ’t Schip, de bekende voetballer en coach.

Samen kregen ze twee kinderen: zoon Alexander en dochter Estelle. Het gezin leidde een leven dat in het teken stond van sport, reizen en familiebanden. Voor Estelle was haar moeder niet alleen een ouderfiguur, maar ook een vertrouwenspersoon en vriendin.

Een ingrijpende diagnose

Enkele jaren geleden maakte Daniëlle bekend dat er kwaadaardige tumoren bij haar waren gevonden. Niet veel later werd duidelijk dat het ging om uitgezaaide endeldarmk*nker in stadium vier.

Het nieuws was verwoestend voor de familie, maar Daniëlle zelf bleef, zo vertelt Estelle, verrassend positief en krachtig. Ze koos ervoor om ondanks alles te leven vanuit liefde en licht, en die houding werkte aanstekelijk op de mensen om haar heen.

“Mijn moeder bleef altijd zoeken naar de mooie dingen, zelfs in de donkerste dagen,” zegt Estelle. “Dat bewonder ik tot op de dag van vandaag.”

10 oktober 2023: het afscheid

Op 10 oktober 2023 kwam er een einde aan de strijd die Daniëlle had geleverd. Voor haar kinderen en haar man John was het een moment dat een diepe leegte achterliet.

Estelle vertelt in het interview dat ze nog altijd dagelijks met het verlies bezig is: “Het dwingt je om stil te staan en echt te voelen. Je gaat door allerlei fases heen: boosheid, ongeloof, verdriet. Het stopt nooit echt.”

EMDR als hulpmiddel

Omdat de laatste momenten met haar moeder zo intens waren, besloot Estelle hulp te zoeken. Ze volgde EMDR-therapie (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), een methode die wordt gebruikt om de emotionele lading van traumatische ervaringen te verminderen.

“Je moeder haar laatste adem zien uitblazen is traumatisch,” vertelt ze. “Ik heb EMDR nodig gehad om dat een beetje te kunnen verwerken.”

Het hielp haar stap voor stap de herinnering minder scherp te maken, al blijft het verdriet onverminderd aanwezig.

Het blijvende verdriet van r0uw

In haar verhaal benadrukt Estelle dat r0uw niet iets is dat je “een plek geeft”, zoals mensen vaak goedbedoeld zeggen. “R0uw is overvallen worden door blijvend verdriet. Het stopt niet. Ik zal de d00d van mijn moeder nooit een plek kunnen geven, maar het verdriet draag ik altijd bij me. Tot mijn eigen d00d.”

Die woorden zijn rauw en eerlijk, maar tonen ook haar realistische kijk. R0uw is voor haar geen afgerond hoofdstuk, maar een metgezel die altijd blijft.

Opnames van gesprekken

Om iets tastbaars te bewaren besloot Estelle, samen met haar moeder, gesprekken op te nemen in de laatste periode. Zo zou ze haar stem altijd bij zich houden, ook na haar heengaan.

“Het idee dat ik haar stem kon blijven horen, gaf me rust,” vertelt Estelle. “Het zijn kleine fragmenten, maar ze betekenen alles.”

Deze keuze hielp haar om de band met haar moeder ook na haar 0verlijden levend te houden.

De laatste woorden

Tijdens die gesprekken sprak Daniëlle woorden die Estelle tot op de dag van vandaag bij zich draagt. Haar laatste boodschap was kort, maar krachtig:

“Ik leef voort in jou.”

Voor Estelle waren dat destijds woorden die ze niet volledig kon begrijpen. “Ik wist niet precies wat ze bedoelde, maar nu zie ik het in alles terug. In hoe ik naar het leven kijk, hoe ik liefheb, hoe ik zorg voor anderen. Ze leeft voort in mij, in wie ik ben.”

De invloed van Daniëlle’s positiviteit

Wie Daniëlle kende, weet dat ze tot het einde hoopvol en positief bleef. Die houding heeft Estelle sterk beïnvloed. “Mijn moeder leerde me om liefde boven alles te plaatsen. Zelfs in moeilijke tijden koos ze ervoor om te vertrouwen op het goede. Dat probeer ik nu ook te doen.”

Estelle ziet dat haar moeder niet alleen voortleeft in herinneringen, maar ook in de waarden en lessen die zij heeft meegegeven. “Als ik glimlach om iets kleins, hoor ik haar stem bijna zeggen: zie je wel, er is altijd iets moois.”

Het effect op het gezin

Voor vader John en broer Alexander is het gemis minstens zo groot. Toch voelt Estelle dat de familie hechter is geworden. “We houden elkaar vast. Mijn moeder zou niets liever hebben gewild dan dat we samen sterk blijven.”

De band met haar oma Willeke Alberti is eveneens een steunpilaar. Willeke verloor niet alleen haar dochter, maar zag ook hoe haar kleinkinderen een van de moeilijkste periodes uit hun leven doormaakten. “Mijn oma is een rots,” zegt Estelle.

Leren leven met verlies

Twee jaar later zoekt Estelle nog steeds naar manieren om haar leven vorm te geven. Ze werkt, ze lacht, ze geniet van mooie momenten, maar het verlies blijft voelbaar.

“Het leven gaat door, maar het is anders,” zegt ze. “Ik denk vaak: wat zou mama zeggen, wat zou ze doen? Dat geeft me richting.”

Ze gelooft dat r0uw ook iets kan brengen: meer bewustzijn, meer verbinding en een groter vermogen om de kleine dingen te waarderen.

Het belang van openheid

Door haar verhaal te delen, hoopt Estelle anderen te helpen die met verlies kampen. Ze benadrukt dat het oké is om verdrietig te zijn, en dat r0uw geen eindpunt kent.

“Mensen vragen soms of ik het al een plek heb gegeven. Maar dat kan niet. En dat hoeft ook niet. Het mag er gewoon zijn.”

Die eerlijkheid maakt haar verhaal herkenbaar voor velen die een geliefde hebben verloren.

Een boodschap van liefde

De laatste woorden van Daniëlle – “Ik leef voort in jou” – vormen de kern van Estelle’s verhaal. Het is een boodschap die laat zien dat liefde sterker kan zijn dan afscheid.

Voor Estelle zijn die vijf woorden nu een kompas in haar dagelijks leven. “Ze zitten in alles wat ik doe. Ze geven me kracht om verder te gaan en tegelijk de verbinding met haar te voelen.”

Conclusie

Het verhaal van Estelle van ’t Schip is er een van verdriet én liefde. Bijna twee jaar na het verlies van haar moeder Daniëlle is de pijn nog steeds intens, maar de herinneringen en lessen die ze van haar meekreeg, geven richting.

Door open te spreken over trauma, r0uw en de kracht van laatste woorden, laat Estelle zien hoe je ondanks verlies een weg kunt vinden. Haar verhaal is niet alleen een eerbetoon aan haar moeder, maar ook een steun voor iedereen die te maken krijgt met afscheid.

Key-points

• Estelle van ’t Schip blikt terug op het verlies van haar moeder Daniëlle.

• Daniëlle bleef tot het einde positief ondanks haar z!ekte.

• Estelle volgde EMDR-therapie om traumatische herinneringen te verwerken.

• R0uw ziet zij niet als iets wat je “een plek geeft”, maar als blijvend verdriet.

• Ze nam gesprekken met haar moeder op om haar stem te bewaren.

• Daniëlle’s laatste woorden waren: “Ik leef voort in jou.”

• Estelle draagt deze boodschap nu als leidraad in haar leven.