Actueel

Een kandidaat uit Winter vol Liefde ligt op sterven 😭

Published

1 jaar ago

januari 31, 2025

Zeven maanden geleden kreeg Winter Vol Liefde-deelnemer Maarten van Gent slecht nieuws. Artsen vertelden hem dat hij alvleesklierk*nker heeft en nog maar drie maanden te leven had. Toch blijft hij opvallend kalm onder zijn situatie. “Ik maak me er totaal niet druk om,” zegt hij in een openhartig interview met Story.

Een keiharde diagnose

Toen Maarten te horen kreeg dat hij ongeneeslijk z!ek was, stond zijn wereld even stil. Toch koos hij ervoor om zijn leven niet door angst te laten bepalen. “Mensen zeggen tegen me dat ik moet v*chten, maar daar heb ik geen boodschap aan,” zegt hij. “Ik geloof niet in v*chten tegen k*nker. Wat komt, dat komt.”

Zijn nuchtere houding is iets wat kijkers van Winter Vol Liefde al eerder opviel. Hij was een man van weinig woorden en hield zijn emoties vaak voor zichzelf. In het programma kwam hij soms wat afstandelijk over, en datzelfde lijkt nu het geval te zijn bij zijn z!ekte.

“Veel mensen zeggen: ‘Sterkte,’ maar ik begrijp niet goed waarom,” vertelt hij. “Wat moet ik doen met sterkte wensen? Met d00dgaan? Ze bedoelen het vast goed, maar voor mij heeft het geen zin.”

Een onverwachte behandeling

In eerste instantie zag Maarten er geen nut in om een behandeling te starten. Hij wilde geen zware chemotherapie ondergaan om zijn leven een paar maanden te rekken. Toch dachten zijn zonen Jan Aare (29) en Robin (20), en hun moeder Piret daar anders over. Zij drongen erop aan dat hij toch een poging zou wagen.

Uiteindelijk besloot Maarten mee te gaan in hun wens en startte hij een chemokuur. “Ik deed het vooral voor hen,” geeft hij toe. “Ze hadden er veel moeite mee en wilden niet dat ik zomaar opgaf.”

De kans op succes was klein, maar tot ieders verrassing sloeg de behandeling enigszins aan. Zijn gezondheid stabiliseerde, en hij kreeg meer tijd dan aanvankelijk werd verwacht. Toch koos Maarten er na een paar maanden voor om te stoppen met de chemo. “Ik zag er het nut niet meer van in,” legt hij uit. “Ik voelde me zwak en misselijk, en het leverde me niets op.”

Leven met de d00d in zicht

Sinds zijn diagnose is Maarten dertig kilo afgevallen, maar zijn nuchterheid heeft hij niet verloren. “Mijn enige zorg is dat ik geen pijn wil lijden,” zegt hij. Gelukkig heeft hij daarvoor medicatie. “Ik heb oxycodon en die pillen helpen goed.”

Hij maakt zich niet druk over zijn eigen lot, maar wel over het verdriet dat hij achterlaat. “Voor mijn dierbaren is dit veel erger dan voor mij,” vertelt hij. “Zij moeten straks zonder mij verder, en dat is moeilijk. Maar ik probeer hen zo goed mogelijk voor te bereiden.”

Ondertussen krijgt hij veel steunbetuigingen van mensen om hem heen. De reacties zijn hartverwarmend, maar soms ook lastig. “Mensen hebben vaak meer moeite met mijn situatie dan ikzelf,” merkt hij op. “Ze weten niet goed wat ze moeten zeggen.”

Winter Vol Liefde: geen liefde, wel prachtige beelden van Estland

Zijn deelname aan Winter Vol Liefde leverde hem uiteindelijk geen relatie op. Vrouwen vonden hem afstandelijk en moeilijk te peilen. Zelf kijkt hij er niet rouwig op terug. “Ik wist van tevoren dat het lastig zou worden,” zegt hij.

Voor Maarten draaide het avontuur niet alleen om de liefde. “Ik wilde vooral Estland laten zien,” vertelt hij. “Het is een prachtig land en ik hoop dat mensen door het programma nieuwsgierig zijn geworden.”

Hij kijkt met tevredenheid terug op zijn deelname, ook al vond hij niet de ware liefde. “Het was een mooie ervaring. Ik heb mezelf laten zien zoals ik ben, zonder fratsen.”

Rust vinden in de laatste fase

Met de tijd die hij nog heeft, probeert Maarten zo normaal mogelijk te leven. Hij brengt tijd door met zijn familie, geniet van de kleine dingen en blijft in zijn geliefde Estland. “Ik voel me hier thuis. Hier wil ik mijn laatste dagen doorbrengen.”

Zijn nuchtere instelling helpt hem om het onvermijdelijke te accepteren. “Ik heb een mooi leven gehad,” zegt hij. “En als het straks voorbij is, dan is het voorbij.”

Zijn verhaal is er een van acceptatie, liefde en loslaten. Ondanks de zware diagnose blijft hij trouw aan zichzelf. Voor Maarten draait het niet om v*chten tegen het onvermijdelijke, maar om het waarderen van wat er nog is. En dat is misschien wel de krachtigste boodschap die hij achterlaat.

Actueel

Flinke klap voor Maarten van Rossem (82)

Published

8 uur ago

juni 19, 2026

Elise Van Eijk

Maarten van Rossem heeft met verbazing en ergernis gereageerd op het verdwijnen van het naamplaatje van zijn bekende bankje in het Utrechtse Wilhelminapark. Het gouden bordje, dat vorig jaar als eerbetoon aan de historicus werd geplaatst, blijkt te zijn verwijderd. Volgens Van Rossem is er sprake van pure vernieling.

De historicus ontdekte het zelf tijdens een wandeling door het park. Toen hij bij het bankje aankwam dat zijn naam draagt, zag hij direct dat er iets mis was. Het gouden plaatje was verdwenen en ook het bankje zelf bleek beklad met diverse tekens en graffiti.

Hoewel Van Rossem geschrokken is van de vernieling, zegt hij tegelijkertijd niet volledig verrast te zijn. Volgens hem kampt het park al langer met bezoekers die weinig respect tonen voor de openbare ruimte.

Bijzonder eerbetoon verdwenen

Het bewuste naamplaatje werd in 2025 door de gemeente Utrecht geplaatst ter gelegenheid van Van Rossems jubileum als jurylid van De Slimste Mens. Daarmee wilde de stad de populaire historicus eren voor zijn jarenlange bijdrage aan het televisieprogramma.

Op het bordje stond een speelse tekst waarin Van Rossem werd omschreven als een wandelende encyclopedie en een autoriteit op het gebied van kennis en geschiedenis. Het bankje groeide daardoor uit tot een herkenbaar punt in het park en trok regelmatig bezoekers die er even wilden plaatsnemen of een foto wilden maken.

Voor veel Utrechters kreeg het bankje daardoor een bijzondere betekenis. Juist daarom vindt Van Rossem het jammer dat het persoonlijke eerbetoon nu deels verdwenen is.

“Geen souvenir, maar diefstal”

De historicus maakt duidelijk dat hij het voorval niet ziet als een onschuldige grap. Volgens hem gaat het simpelweg om diefstal en vernieling van openbaar bezit.

Een beloning voor degene die het plaatje terugbrengt, ziet hij dan ook niet zitten. Met zijn kenmerkende droge humor merkte hij op dat hij eerder geneigd zou zijn zo iemand stevig aan te spreken dan te belonen.

Volgens Van Rossem laat het incident zien hoe sommige mensen omgaan met spullen die voor iedereen bedoeld zijn. Hij vindt dat een zorgelijke ontwikkeling.

Kritiek op gedrag in het park

Het verdwijnen van het plaatje staat volgens Van Rossem niet op zichzelf. Hij uit al langer kritiek op het gedrag van sommige bezoekers van het Wilhelminapark.

De historicus zegt zich regelmatig te ergeren aan zwerfafval, vernielingen en andere vormen van overlast. Vooral na grote evenementen of drukke dagen ziet hij volgens eigen zeggen hoe het park er soms rommelig bij ligt.

Daarbij benadrukt hij dat het volgens hem niet draait om afkomst of achtergrond, maar om respect voor de omgeving. Mensen die openbare ruimtes vervuilen of beschadigen, zorgen er volgens hem voor dat iedereen daar uiteindelijk de gevolgen van merkt.

Ideeën voor beter beheer

Zoals vaker komt Van Rossem ook met enkele opvallende voorstellen om de situatie te verbeteren. Zo pleit hij voor meer toezicht in het park en denkt hij dat een vaste beheerder veel problemen zou kunnen voorkomen.

Daarnaast noemt hij de mogelijkheid om het park in de avonduren af te sluiten, al beseft hij dat dit waarschijnlijk lastig uitvoerbaar is. Ook suggereert hij met een knipoog dat bezoekers misschien beter een replica van het plaatje zouden kunnen kopen dan het origineel mee te nemen.

Achter die humor schuilt echter een serieuze boodschap: volgens Van Rossem verdient een openbaar park beter onderhoud en meer bescherming tegen vandalisme.

Onzeker of plaatje terugkeert

Voorlopig is niet bekend of het verdwenen bordje wordt teruggevonden. Ook is nog onduidelijk of de gemeente een nieuw exemplaar zal laten maken.

Voor Van Rossem gaat het inmiddels niet alleen meer om het plaatje zelf, maar vooral om het principe. Volgens hem laat het incident zien hoe kwetsbaar openbare voorzieningen kunnen zijn wanneer mensen er niet zorgvuldig mee omgaan.

Het bekende bankje staat voorlopig nog steeds in het Wilhelminapark, maar mist nu het detail dat het juist zo bijzonder maakte. Toch zal het voor veel bezoekers waarschijnlijk nog altijd het ‘Maarten van Rossem-bankje’ blijven, met of zonder naamplaatje.