Actueel
Dit was de geheime liefde (84) van Loretta Schrijver
De geheime liefde van Loretta Schrijver: Lou Vaz Dias (84), haar rots in de branding
Het leven van Loretta Schrijver stond in het teken van televisie, journalistiek, betrokkenheid en charme. Maar achter de schermen speelde zich jarenlang een ander verhaal af – een persoonlijk verhaal dat ze zelden deelde met het grote publiek. Loretta had al ruim dertig jaar een bijzondere liefdesrelatie met de 84-jarige Lou Vaz Dias, een man die bewust in de luwte bleef, ver van de camera’s en schijnwerpers waar Loretta juist zo vertrouwd mee was.
Liefde in stilte: wie is Lou Vaz Dias?
Hoewel Loretta Schrijver jarenlang tot de bekendste gezichten van de Nederlandse televisie behoorde, wist vrijwel niemand wie haar partner was. Geen foto’s, geen interviews, geen publieke optredens. En dat terwijl hun relatie al meer dan drie decennia standhield.
Lou Vaz Dias, inmiddels 84 jaar oud, leidde een teruggetrokken leven. Hij verkoos privacy boven publieke aandacht, zelfs terwijl zijn geliefde bijna dagelijks op televisie verscheen. “Maar hij is groot, hij is sterk en ziet eruit als 64,” zei Loretta vol trots tijdens een recente aflevering van het programma Ranking the Stars.
‘Ranking the Stars’: onthulling op televisie
Tijdens die uitzending kwam de geheimzinnigheid rondom Lou eindelijk ter sprake. Presentator Paul de Leeuw vroeg nieuwsgierig: “We hebben jouw Lou nog nooit gezien, hè?” Loretta lachte en antwoordde eenvoudig: “Nee.” Paul vervolgde: “Niemand kent jouw Lou,” waarop Loretta opnieuw bevestigend reageerde. Het publiek was zichtbaar nieuwsgierig.
Wanneer Paul vraagt hoe oud Lou eigenlijk is, antwoordt Loretta: “84.” Dat zorgde voor verbazing in de studio. Collega Gordon reageerde geschokt: “O, echt?!” Maar Loretta bleef nuchter: “Ja echt, maar hij is groot, hij is sterk en hij ziet eruit als 64. Hij is knap, hij is lief.”
De sfeer bleef luchtig, maar de verwondering over deze ‘geheime liefde’ was duidelijk voelbaar.
Van vriend van haar vader tot levenspartner
Het verhaal van Loretta en Lou leest als een roman met onverwachte wendingen. De twee ontmoetten elkaar in haar jonge jaren. Lou was toen al bevriend met Loretta’s vader. “Toen ik uit huis ging, heb ik een korte affaire met hem gehad,” vertelde Loretta ooit openhartig. “Dat mocht mijn vader toen absoluut niet weten.”
Na die korte romance verloor het tweetal elkaar uit het oog. Er gingen twintig jaar voorbij. Tot Loretta Lou op straat tegenkwam. “In eerste instantie herkende ik hem niet,” zei ze. “Maar ik dacht wel: wat een leuke man. En hij vertelde zulke mooie verhalen over mijn vader, die inmiddels was 0verleden. Daar smolt ik voor. Bovendien had Lou een geweldig gevoel voor humor.”
Die onverwachte ontmoeting bleek het begin van iets blijvends.
Een onzichtbare relatie met diepe wortels
Wat volgde was geen standaard relatie. Loretta en Lou leefden decennialang in een open latrelatie. Ze woonden niet samen, hadden hun eigen levens, maar waren intens met elkaar verbonden. Juist dat maakte hun relatie sterk, zei Loretta. Vrijheid, vertrouwen en diepe affectie vormden de basis.
“Hij is er altijd voor me geweest, ook al was het niet in de klassieke vorm van samenwonen,” zei ze ooit in een interview. En hoewel de buitenwereld nauwelijks van zijn bestaan wist, was Lou volgens velen in Loretta’s omgeving haar absolute rots in de branding.
Z!ekte brengt hen dichterbij
In het laatste jaar van haar leven veranderde hun relatiepatroon. Loretta kreeg in 2021 te horen dat ze darmk*nker had, en hoewel ze aanvankelijk genezen leek, keerde de z!ekte in 2024 terug – ditmaal in uitgezaaide vorm.
Haar gezondheid verslechterde, en ze besloot haar appartement in Amsterdam op te zeggen. Ze trok bij Lou in. “Op een gegeven moment kwamen de verpleegkundigen vooral hier thuis,” zei ze over die periode. “Ik was hier steeds langere periodes. Het z!ek-zijn heeft het hele samenwoonproces wel versneld.”
Wat ooit begon als een vrije, zelfstandige verbinding werd uiteindelijk een hechte thuisbasis in haar laatste maanden.
Een zeldzaam inkijkje in hun leven samen
Een journaliste van De Telegraaf die onlangs een interview had met Loretta, kreeg Lou bij uitzondering te zien. Ze beschreef hem als “een boomlange man met grijs haar en een vrolijk gezicht.” Hij kwam de wenteltrap af terwijl hij zich langs de stoel van de traplift manoeuvreerde.
Het beeld van een warme, rustige man die op de achtergrond bleef terwijl zijn geliefde landelijk bekend werd, maakte indruk op de journaliste – en op de lezers. Het is zeldzaam dat een publieke figuur zó lang een geliefde buiten beeld weet te houden.
Liefde die conventies tart
De liefde tussen Loretta en Lou was niet conventioneel. Het leeftijdsverschil – zestien jaar – en het feit dat Lou ooit bevriend was met Loretta’s vader, zorgde ervoor dat de relatie vooroordelen had kunnen oproepen. Maar Loretta trok zich daar niets van aan.
“Hij is gewoon een geweldige man,” zei ze. “Hij maakt me aan het lachen, hij is intelligent, hij weet wat belangrijk is. Hij heeft nooit de behoefte gehad aan aandacht of bekendheid. En dat is ook fijn. Het is onze wereld.”
Het is juist deze eigenzinnige en integere houding die Loretta bij het publiek zo geliefd maakte. En diezelfde nuchterheid en eigen koers was ook terug te vinden in haar liefdesleven.
Tot het einde toe samen
Toen bekend werd dat Loretta ongeneeslijk ziek was, vreesden veel fans het ergste. Maar ze bleef zolang mogelijk haar eigen keuzes maken – ook in haar relatie. Lou week nauwelijks van haar zijde. Hun huis werd het decor van warme gesprekken, verzorging en gedeelde herinneringen.
In interviews liet Loretta doorschemeren dat ze vrede had met haar lot. “Ik neem het zoals het komt,” zei ze in een column. En in de laatste weken van haar leven kon ze terugvallen op een man die haar kende als geen ander – die haar zag, al meer dan dertig jaar.
Loretta en Lou: een liefdesverhaal dat inspireert
Het verhaal van Loretta Schrijver en Lou Vaz Dias is een ode aan liefde die niet hoeft te voldoen aan maatschappelijke standaarden. Geen social media-posts, geen rode loper-foto’s, geen roddelrubrieken. Alleen twee mensen, met een diepe connectie, die elkaar vonden – en bleven vasthouden, tot het einde toe.
Lou, inmiddels 84 jaar, blijft achter met herinneringen aan een vrouw die niet alleen zijn geliefde was, maar ook zijn maatje, zijn kompas, zijn vrolijke noot in het leven. En voor ons blijft het beeld van een bijzondere liefde die in stilte bloeide – maar nooit minder groots was dan de liefdes die dagelijks in de schijnwerpers staan.
De afgelopen maanden stonden voor Suzan & Freek volledig in het teken van onzekerheid, hoop en veerkracht. Donderdagavond deden ze in de talkshow Eva voor het eerst samen hun verhaal sinds het ingrijpende nieuws dat Freek Rikkerink in mei bekendmaakte dat hij ernstig z!ek is. Het interview raakte veel kijkers, niet alleen door de openheid, maar ook door het voorzichtige sprankje hoop dat Freek kon delen: de tumoren in zijn lichaam zijn geslonken.
Een eerste stap vooruit in een zware strijd
Met rustige woorden, maar zichtbaar aangedaan, vertelde Freek over zijn medische situatie. Hij wordt behandeld in het Antoni van Leeuwenhoek, een gespecialiseerd centrum waar hij intensief wordt gevolgd. “In beide longen zit een tumor,” legde hij uit. “Daarnaast zit het in de lymfeklieren, in mijn nek en in mijn bijnieren.” Het zijn zinnen die hard aankomen, zeker wanneer je bedenkt dat Freek pas recent vader is geworden en midden in een succesvol muzikaal leven stond.
Tegelijkertijd benadrukte hij iets dat voor hem van groot belang is: “Het zit gelukkig niet in mijn hoofd.” Dat ene detail, hoe klein het misschien lijkt, voelt voor Freek als een belangrijke houvast. Het betekent dat er behandelopties zijn, en dat bood hem – hoe voorzichtig ook – perspectief. Artsen gaven aan dat er medicatie beschikbaar is die bij sommige patiënten zorgt voor levensverlenging. “Er zijn mensen die daar nog een paar jaar mee kunnen leven,” zei hij eerlijk, zonder valse hoop, maar ook zonder de deur volledig te sluiten.
Van machteloosheid naar actief meedoen
In plaats van zich over te geven aan angst of afwachten, koos Freek voor een actieve houding. Hij vertelde dat hij zich de afgelopen maanden intensief heeft verdiept in verhalen van mensen die in een vergelijkbare situatie zitten. “Ik wilde weten: hoe hebben zij het gedaan? Wat hielp hen? Wat gaf hen kracht?” Het werd bijna een fulltime bezigheid. “Ik was daar soms wel achttien uur per dag mee bezig.”
Terwijl Suzan thuis bezig was met iets totaal anders – de babykamer klaarmaken – dook Freek in boeken, artikelen en ervaringen van anderen. Hij begon zijn voeding aan te passen, keek kritisch naar zijn levensstijl en ging aan de slag met mentale processen. Daarbij liet hij zich niet alleen leiden door de westerse geneeskunde. “In de westerse benadering wordt het lichaam vaak gezien als een soort chemische fabriek: er is iets kapot en dat moet gerepareerd worden,” zei hij. “Maar in de oosterse geneeskunde kijken ze veel meer naar de verbinding tussen lichaam en geest.”
Die gedachtegang gaf hem rust. Niet omdat hij dacht dat hij de z!ekte kon ‘wegdenken’, maar omdat het hem het gevoel gaf dat hij zelf nog invloed had. Dat hij niet volledig passief hoefde te zijn in een situatie waarin zoveel buiten zijn controle ligt.
Leven in het nu
Suzan en Freek maakten in het gesprek duidelijk dat hun leven sinds de diagnose een andere focus heeft gekregen. “We leven heel erg in het nu,” vertelde Suzan. “We willen de kans zo groot mogelijk maken dat, als het universum zegt: het komt goed, dat we daar dan ook echt bij zijn.”
Die woorden klinken misschien spiritueel, maar ze komen voort uit iets heel menselijks: de wens om niet verlamd te raken door angst voor de toekomst. Freek vulde haar aan: “We gaan niet lijdzaam zitten afwachten. We gaan zelf aan de slag.” Het is die houding die hen helpt om de dagen door te komen.
Opvallend is ook wat Freek níét voelt. Geen woede, geen bitterheid. “Ik weet niet op wie ik boos zou moeten zijn,” zei hij. “Dit is gewoon pech. Ik heb het verkeerde lot getrokken.” Het is een nuchtere constatering, die laat zien hoe hij probeert de situatie te accepteren zonder zichzelf te verliezen in waarom-vragen die toch geen antwoord hebben.
Overweldigend medeleven
Sinds Suzan en Freek hun verhaal deelden, is de hoeveelheid steun die ze ontvangen enorm. Beiden vertelden hoe overdonderd ze waren door de reacties. “Mensen komen letterlijk op straat naar ons toe om een knuffel te geven,” zei Suzan. “Dat zijn mensen die je helemaal niet kent, maar die zich zo betrokken voelen.”
Ook thuis was het niet te missen. De brievenbus raakte gevuld met kaarten, brieven en kleine gebaren van steun. “Het voelde echt als een warme deken,” beschreef Suzan. Voor Freek was het soms bijna niet te bevatten. “Er kwamen zelfs mensen vanaf de Waddeneilanden speciaal naar ons toe om een cadeau te brengen,” vertelde hij. “Ze zeiden: jullie zijn er met jullie muziek voor ons geweest, nu willen wij er voor jullie zijn.”
Die wederkerigheid – muziek geven en liefde terugkrijgen – raakte hen diep. Het bevestigde wat ze altijd al voelden: dat hun liedjes niet alleen entertainment zijn, maar ook betekenis hebben in het leven van anderen.
Muziek als houvast
Ondanks alles blijft muziek een belangrijk onderdeel van hun leven. Aan het einde van de uitzending brachten Suzan & Freek hun nieuwe nummer Niemand ten gehore. Het was een ingetogen, emotioneel moment, waarin hun stemmigheid en verbondenheid duidelijk voelbaar waren.
Het optreden voelde niet als promotie, maar als een manier om te laten zien wie ze zijn in deze fase van hun leven: twee mensen die midden in een moeilijke periode staan, maar zich vasthouden aan elkaar, aan hun muziek en aan de steun om hen heen.
Voorzichtig optimisme
Dat de tumoren zijn geslonken, betekent niet dat alles nu ineens goed is. Suzan en Freek zijn daar realistisch over. Maar het is wel een teken dat de behandeling iets doet, en dat geeft hen moed. Het is geen eindstation, maar een eerste stap vooruit in een traject dat onzeker blijft.
Wat vooral blijft hangen na het gesprek bij Eva is hun openheid en menselijkheid. Geen grote claims, geen garanties, maar wel eerlijkheid over angst, hoop, liefde en doorzettingsvermogen. Ze laten zien dat je zelfs in een van de moeilijkste periodes van je leven kunt kiezen voor verbinding in plaats van isolement.
Voor veel kijkers was het interview meer dan een update over gezondheid. Het was een herinnering aan hoe kwetsbaar het leven is, en hoe belangrijk het is om het samen te dragen. Suzan & Freek doen dat zichtbaar – met elkaar, met hun familie, en met een publiek dat hen nu net zo hard terug draagt als zij dat jarenlang met hun muziek hebben gedaan.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel12 maanden geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel12 maanden geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel12 maanden geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel12 maanden geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel12 maanden geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel12 maanden geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten