Actueel
Suzie kan al jaren geen werk krijgen: ”Door mijn achternaam neemt niemand mij aan”
Een vrouw die zichzelf Suzie noemt, is de wanhoop nabij. Al maanden, inmiddels zelfs jaren, probeert ze een baan te vinden, maar telkens loopt ze tegen een onzichtbare muur aan. Niet omdat ze geen diploma’s heeft, niet omdat ze geen ervaring kan overleggen, maar – zo stelt ze zelf – vanwege haar achternaam. Die wordt door digitale systemen aangemerkt als “aanstootgevend”, waardoor ze in veel gevallen niet eens door de eerste stap van een online sollicitatieprocedure komt.
Een probleem dat begint bij een naam
Wanneer ouders hun kind een naam geven, denken ze zelden aan mogelijke obstakels op de arbeidsmarkt. Toch blijkt voor sommige mensen een naam later in het leven wel degelijk problemen te veroorzaken. Dat geldt niet alleen voor voornamen, maar ook voor achternamen. Suzie’s verhaal laat zien hoe ver dat kan gaan in een tijd waarin computers en algoritmes steeds vaker bepalen wie er wel en niet wordt toegelaten tot systemen.
Suzie is werkloos en actief op zoek naar een nieuwe baan. Zoals veel mensen doet ze dat online, via vacaturesites en digitale sollicitatieportalen. Maar bij het invullen van haar persoonsgegevens gaat het regelmatig mis. Haar achternaam wordt automatisch geblokkeerd of gemarkeerd als ongepast. Het gevolg: ze kan haar sollicitatie niet afronden, of krijgt direct een foutmelding.
Van menselijk oordeel naar algoritmische afwijzing
In het Verenigd Koninkrijk, waar Suzie woont, is discriminatie op basis van naam wettelijk verboden. Werkgevers mogen kandidaten niet uitsluiten vanwege afkomst, geslacht, religie of andere persoonlijke kenmerken. Toch merkt Suzie dat die bescherming in de praktijk niet altijd werkt, zeker niet wanneer beslissingen worden overgelaten aan geautomatiseerde systemen.
Volgens haar ligt het probleem niet bij individuele recruiters, maar bij filters die zijn ingebouwd in software. Die filters zijn bedoeld om scheldwoorden, haatdragende taal en ongepaste termen te weren. In haar geval slaan die systemen echter door. Haar achternaam wordt door het systeem niet herkend als familienaam, maar als een term die in bepaalde contexten als kwetsend kan worden ervaren.
Het gevolg is dat Suzie keer op keer wordt buitengesloten, nog voordat een mens haar cv heeft gezien.
“Ik word niet eens beoordeeld”
In een video op TikTok vertelt Suzie openhartig over haar frustratie. Ze legt uit dat ze talloze sollicitaties heeft willen versturen, maar dat ze telkens strandt bij hetzelfde punt. “Ik kom niet eens door de formulieren heen,” zegt ze. “Het systeem accepteert mijn achternaam niet.”
Ze benadrukt dat het hier niet gaat om een bijnaam of zelfgekozen gebruikersnaam, maar om de naam waarmee ze is geboren. “Ik heb hier niet om gevraagd,” legt ze uit. “Dit is gewoon mijn achternaam. Het is niet mijn schuld hoe die in andere landen of contexten wordt geïnterpreteerd.”
Suzie vraagt zich hardop af of dit juridisch wel mag. In haar video richt ze zich zelfs tot advocaten en juristen: kan dit worden gezien als discriminatie, ook al is het een computer die haar tegenhoudt?
Meer dan alleen werk
Het probleem beperkt zich volgens Suzie niet tot solliciteren. Ook bij het aanmaken van profielen op sociale media of andere online platforms loopt ze tegen dezelfde blokkade aan. Haar achternaam wordt “geflagged”, waardoor accounts worden geweigerd of handmatig moeten worden gecontroleerd. Dat kost tijd en energie, en zorgt ervoor dat ze zich steeds opnieuw moet verantwoorden.
Voor Suzie voelt het alsof ze voortdurend moet uitleggen wie ze is en waarom haar naam geen kwaad bedoelt. “Het is vermoeiend,” zegt ze. “Je wordt al afgewezen voordat je iets hebt kunnen laten zien van jezelf.”
@official_suzyq Can a lawyer tell me if this is even legal?? to discriminate against someone for the last name they were literally born w? It’s not my fault the Americanized version of my last name is spelled like that 🥲
De schaduwzijde van automatische moderatie
Haar verhaal raakt aan een breder maatschappelijk probleem. Steeds meer processen worden geautomatiseerd, van sollicitaties tot contentmoderatie. Algoritmes nemen beslissingen op basis van lijsten, patronen en filters. Dat is efficiënt, maar niet altijd rechtvaardig.
Automatische systemen hebben geen context, geen nuance en geen begrip van individuele situaties. Ze herkennen woorden, maar geen mensen. Daardoor kunnen ze onbedoeld schade aanrichten, zeker bij namen die in verschillende talen of culturen een andere betekenis hebben.
Experts waarschuwen al langer dat algoritmes bestaande ongelijkheden kunnen versterken. Wat bedoeld is als bescherming tegen misbruik, kan omslaan in uitsluiting van onschuldige gebruikers.
Psychologische impact
Voor Suzie heeft de situatie niet alleen praktische gevolgen, maar ook emotionele. Elke afgewezen sollicitatie voelt als een bevestiging dat ze er niet bij hoort. Dat kan het zelfvertrouwen aantasten, zeker wanneer iemand al langere tijd zonder werk zit.
Ze benadrukt dat ze graag wil werken, bijdragen en vooruitkomen. “Ik vraag geen voorkeursbehandeling,” zegt ze. “Ik wil alleen een eerlijke kans.”
Het gevoel machteloos te zijn tegenover een systeem waar je geen invloed op hebt, maakt het extra zwaar. Je kunt je naam niet zomaar veranderen, en zelfs als je dat zou willen, voelt dat voor haar als toegeven aan een onrechtvaardig systeem.
Juridische vragen
De kernvraag die Suzie stelt, is relevant voor veel mensen: wie is verantwoordelijk wanneer een algoritme discrimineert? Is dat de werkgever, de softwareleverancier, of niemand?
Hoewel de wet discriminatie verbiedt, loopt de regelgeving vaak achter op technologische ontwikkelingen. In veel gevallen is het moeilijk aan te tonen dat een afwijzing het gevolg is van een geautomatiseerd filter, laat staan om daar juridische stappen tegen te ondernemen.
Toch groeit de aandacht voor dit soort kwesties. In Europa en het Verenigd Koninkrijk wordt steeds vaker gesproken over transparantie van algoritmes en de plicht om menselijke controle in te bouwen.
Een oproep tot bewustwording
Suzie deelt haar verhaal niet alleen om haar eigen situatie te verbeteren, maar ook om aandacht te vragen voor anderen die mogelijk met vergelijkbare problemen te maken hebben. Ze vermoedt dat zij niet de enige is, maar dat veel mensen simpelweg niet weten waarom ze steeds worden afgewezen.
Haar boodschap is helder: technologie mag geen excuus zijn om mensen uit te sluiten. Systemen moeten worden aangepast zodat ze rekening houden met echte namen en echte levens.
Meer dan een persoonlijk verhaal
Wat begint als een individueel probleem, raakt aan grotere vragen over gelijkheid, inclusiviteit en de rol van technologie in ons dagelijks leven. Suzie’s ervaring laat zien dat discriminatie niet altijd openlijk of bewust hoeft te zijn om schadelijk te zijn.
In een wereld waarin steeds meer beslissingen door computers worden genomen, is het cruciaal dat die systemen eerlijk, flexibel en mensgericht zijn. Anders blijven mensen zoals Suzie vastlopen – niet door gebrek aan talent, maar door een naam die nooit een obstakel had mogen zijn.
Voorlopig blijft ze solliciteren, ondanks de tegenslagen. Maar haar verhaal zet aan tot nadenken: hoe zorgen we ervoor dat digitale hulpmiddelen mensen helpen, in plaats van hen onzichtbaar buiten te sluiten?
Roxeanne Hazes openhartig over zorgen als moeder: “Mijn grootste angst gaat over mijn gezin”
Zangeres Roxeanne Hazes heeft in een openhartig gesprek verteld hoe het moederschap haar kijk op angst en zorgen heeft veranderd. In de podcast ADHAZES spreekt ze samen met haar broer André Hazes over gedachten die haar soms bezighouden, vooral wanneer het om haar zoon Fender gaat.
Hoewel Roxeanne zichzelf niet als iemand ziet die snel in paniek raakt over haar eigen gezondheid of welzijn, merkt ze dat haar zorgen sinds het moederschap sterk verschoven zijn. Haar aandacht gaat nu vooral uit naar haar gezin en naar alles wat hen zou kunnen overkomen.
Volgens de zangeres hoort dat misschien bij het ouderschap, maar soms kunnen die gedachten behoorlijk intens worden.
Angstige gedachten al van jongs af aan
Tijdens het gesprek vertelt Roxeanne dat ze al sinds haar jeugd gevoelig is voor angstige gedachten. Dat zijn vaak scenario’s waarin ze nadenkt over wat er allemaal mis zou kunnen gaan in het leven.
Toen ze jonger was, gingen die gedachten vooral over haar eigen leven en toekomst.
Maar sinds ze moeder is geworden, merkt ze dat die gevoelens zich vooral richten op haar familie.
“Ik heb het niet zo naar mezelf,” vertelt ze in de podcast. “Maar ik heb het wel heel erg naar mijn gezin.”
Dat betekent dat haar grootste zorgen tegenwoordig gaan over de mensen die het dichtst bij haar staan.
Het moederschap verandert alles
Veel ouders herkennen dat gevoel. Zodra er kinderen in het spel zijn, verschuift de manier waarop iemand naar risico’s en veiligheid kijkt.
Voor Roxeanne gebeurde dat ook toen haar zoon Fender werd geboren.
Sindsdien voelt ze een sterke verantwoordelijkheid om hem te beschermen.
Dat kan soms leiden tot gedachten die ver vooruitlopen op mogelijke situaties.
Ze merkt dat ze in haar hoofd soms scenario’s bedenkt waarin ze zich afvraagt wat er zou gebeuren als er iets misgaat.
Hoewel ze weet dat zulke situaties vaak onrealistisch zijn, kunnen ze toch door haar hoofd blijven spelen.
Zorgen om haar zoon Fender
Een van de momenten waarop haar gedachten soms extra actief worden, is wanneer ze nadenkt over haar zoon.
Ze geeft toe dat ze zich soms scenario’s voorstelt waarin ze zich afvraagt hoe hij bepaalde gebeurtenissen zou ervaren.
Zo vertelde ze in de podcast dat ze soms denkt aan situaties waarin haar gezin samen reist.
Daarbij komt soms de vraag op wat er zou gebeuren als er een ongeluk zou plaatsvinden.
Voor haar draait die gedachte vooral om de angst dat haar zoon alleen zou achterblijven.
Ze zegt dat ze het idee moeilijk vindt dat hij een traumatische situatie zou moeten meemaken.
De behoefte aan bevestiging
Wanneer zulke gedachten opkomen, zoekt Roxeanne soms bevestiging bij mensen in haar omgeving.
Ze wil dan weten of anderen dezelfde dingen denken of hoe zij naar zulke situaties kijken.
Volgens haar helpt het om die gedachten hardop uit te spreken, omdat ze daardoor minder zwaar voelen.
Het gesprek in de podcast laat zien dat het delen van zorgen soms al een belangrijke stap kan zijn.
Door erover te praten ontstaat er ruimte om de gedachten te relativeren.
Gesprekken met haar broer André
In de podcast blijkt dat Roxeanne niet de enige is die soms met dit soort gedachten worstelt.
Ook haar broer André Hazes herkent bepaalde gevoelens van angst.
De twee praten daar regelmatig samen over.
Volgens Roxeanne helpt het dat ze elkaar goed begrijpen.
“We kunnen er best goed over praten,” zegt ze.
Soms bespreken ze samen de zorgen die ouders kunnen hebben over hun kinderen.
Dat soort gesprekken zorgt ervoor dat ze zich minder alleen voelt met haar gedachten.
Nachtelijke piekermomenten
Roxeanne vertelt ook dat zulke gedachten soms juist ’s nachts sterker kunnen worden.
Wanneer alles stil is en er weinig afleiding is, kan haar hoofd beginnen te malen.
Ze zegt dat zij en haar broer wel eens wakker liggen terwijl ze nadenken over allerlei scenario’s.
Dat zijn momenten waarop hun zorgen extra aanwezig zijn.
Hoewel ze beseffen dat die gedachten niet altijd realistisch zijn, kunnen ze toch veel emoties oproepen.
Veel ouders herkennen dat fenomeen: wanneer het rustig is, krijgen gedachten soms meer ruimte.
Een andere kijk binnen het gezin
Interessant is dat Roxeanne merkt dat niet iedereen in haar omgeving op dezelfde manier met zulke gedachten omgaat.
Haar verloofde Erik Zwennes lijkt volgens haar veel rustiger naar dit soort situaties te kijken.
Waar Roxeanne en haar broer soms blijven nadenken over mogelijke risico’s, lijkt Erik zich daar minder mee bezig te houden.
Volgens haar heeft hij een meer ontspannen houding tegenover het leven.
“Ik merk dat Erik dat echt niet heeft,” vertelt ze.
Hij lijkt situaties eerder te accepteren zoals ze komen, zonder te blijven hangen in mogelijke problemen.
Verschillende manieren van omgaan met zorgen
Dat verschil in benadering laat zien dat mensen op verschillende manieren omgaan met onzekerheid.
Sommige mensen proberen alles vooraf te overdenken, terwijl anderen meer vertrouwen op het moment zelf.
Voor Roxeanne kan het soms verfrissend zijn om te zien hoe haar partner met situaties omgaat.
Zijn nuchtere houding helpt haar soms om dingen wat meer los te laten.
Toch blijft het voor haar belangrijk om haar gevoelens te kunnen bespreken met iemand die haar begrijpt.
Daarom vindt ze de gesprekken met haar broer waardevol.
Openheid over mentale gezondheid
Door in de podcast zo open over haar zorgen te praten, laat Roxeanne zien dat ook bekende mensen met dit soort gedachten kunnen worstelen.
Het bespreekbaar maken van angst en piekeren kan anderen helpen om hun eigen gevoelens te herkennen.
Veel luisteraars reageren dan ook positief op haar eerlijkheid.
Ze waarderen het dat ze laat zien dat ouderschap niet alleen uit mooie momenten bestaat, maar ook uit zorgen en verantwoordelijkheid.
De kracht van praten
Een van de belangrijkste boodschappen uit het gesprek is dat praten over gevoelens kan helpen.
Wanneer zorgen gedeeld worden, verliezen ze vaak een deel van hun kracht.
Dat geldt zeker wanneer iemand steun vindt bij familie of vrienden.
Voor Roxeanne is haar broer een belangrijke gesprekspartner.
Samen kunnen ze lachen om hun eigen gedachten, maar ook serieus praten over wat hen bezighoudt.
Het moederschap met al zijn emoties
Het verhaal van Roxeanne laat zien hoe complex ouderschap kan zijn.
Naast liefde en geluk brengt het ook nieuwe vormen van verantwoordelijkheid en kwetsbaarheid met zich mee.
Veel ouders herkennen dat gevoel: zodra er een kind in je leven komt, verandert de manier waarop je naar de wereld kijkt.
De veiligheid en het welzijn van je gezin worden plots het belangrijkste.
Dat kan soms leiden tot zorgen die moeilijk los te laten zijn.
Een herkenbaar verhaal voor veel ouders
Hoewel Roxeanne haar verhaal vanuit haar eigen ervaring vertelt, zullen veel mensen zich erin herkennen.
Zorgen maken over kinderen is iets wat bij veel ouders voorkomt.
Door haar openheid laat ze zien dat het normaal is om soms met dit soort gedachten te worstelen.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van haar verhaal: dat niemand alleen staat met zulke gevoelens.
Door erover te praten, kunnen zorgen gedeeld worden en krijgen ze een plek binnen het leven.
En juist die openheid maakt gesprekken zoals in de podcast ADHAZES zo waardevol voor veel luisteraars.
-
Actueel1 jaar geledenHardnekkige gerucht blijkt tóch waar: ‘Dit heeft Marco Borsato allemaal met Maan gedaan!’
-
Actueel1 jaar geledenJutta Leerdam stapt in ijsbad en laat per ongeluk een beetje teveel zien
-
Actueel1 jaar geledenMartijn Krabbé deelt verdrietig bericht: ‘Zo lang heb ik nog’
-
Actueel1 jaar geledenKijkers geschokt door actie van gast in Lang Leve de Liefde: slurf tevoorschijn gehaald
-
Actueel1 jaar geledenAndré Hazes deelt per ongeluk beelden van vrij partijtje met Monique Westenberg
-
Actueel1 jaar geledenVolgers verdrietig door heftige post van Emma Heesters 😔
-
Actueel1 jaar geledenOphef: Lang Leve de Liefde-deelnemers Laura en Duco liggen te wippen en geven volledige show weg
-
Actueel1 jaar geledenZangeres Maan laat op podium zien wat ze in huis heeft tijdens optreden. Daar kunnen de mannen wel van genieten